Christine Sixteen

Found some really sweet old poems written for me. They got me smiling, even though despair was spread all over them they are still pretty and full of pictures. For old times sake, I'll dedicate a song to the poet right here... better late than never!

KISS - Christine Sixteen

xxx

To All Animal Rescuers

"I am an Animal Rescuer"

EXCUSE ME Mr

 
"Excuse Me Mr."

Excuse me Mr.
do you have the time
or are you so important
that it stands still for you

excuse me Mr.
won't you lend me your ear
or are you not only blind
but do you not hear

excuse me Mr.
but isn't that your oil in the sea
and the pollution in the air Mr.
whose could that be

so excuse me Mr.
but I'm a mister too
and you're givin' Mr. a bad name
Mr. like you

so I'm taking the Mr.
from out in front of your name
cause it's a Mr. like you
that puts the rest of us to shame
it's a Mr. like you
that puts the rest of us to shame

and I've seen enough to know
that I've seen too much

excuse me Mr.
can't you see the children dying
you say that you can't help them
Mr. you're not even trying

excuse me Mr.
won't you take a look around
Mr. just look up
and you will see it's comin' down

excuse me Mr.
but I'm a mister too
and you're givin' Mr. a bad name
Mr. like you

so I'm taking the Mr.
from out in front of your name
cause it's a Mr. like you
that puts the rest of us to shame
it's a Mr. like you
that puts the rest of us to shame

and I've seen enough to know
that I've seen too much

so Mr. when you're rattling
on heaven's gate
let me tell you Mr.
by then it is too late

cause Mr. when you get there
they don't ask how much you saved
all they'll want to know, Mr.
Is what you gave

excuse me Mr.
but I'm a mister too
and you're givin' Mr. a bad name
Mr. like you

so I'm taking the Mr.
from out in front of your name
cause it's a Mr. like you
that puts the rest of us to shame
it's a Mr. like you
that puts the rest of us to shame 

Tribute

Something to remember...

l

o

  v

  e

a

n 

d

d

  e

  s

p

a

i

r

ΒΑΛΕ ΝΤΙΝΟ ΜΟΥ ΤΟ TOP 10

Σήμερα που γιορτάζουν οι ζαχαροπλάστες, τα ιταλικά εστιατόρια και η Ανθή Φύτα, σας αφιερώνω εξαιρετικά το κάτωθι άσμα για να σας εκφράσω ό,τι είναι να σας εκφράσω τέλος πάντων. Ταιριάζει λίγο και με την κρίση άμα λάχει και έχει την τιμή να είναι το νούμερο 1 της λίστας!

1. Έρωτά μου τοκογλύφε...

2. True Love κι όμως υπάρχει!

3. Μη γελάς, υπάρχει σε λέω!

4. Και σε gay.

5. ...και σε περισσότερο gay!

6. Δεν είναι μαϊμού!

6. Είναι πειρατής!!!

7. Δεν έχει όρια ηλικίας...

8. Είναι έρωτας "μνημειώδης"...

9. Αλλά μέσω internet...

10. Μπορεί να είναι "του κώλου"!

Αφιερωμένο στους "εορτάζοντες". Άντε, φάτε κανένα σοκολατάκι-καρδούλα να γουστάρετε! Πάω κι εγώ να κάνω το ίδιο. Τσάο...

Διώκτης σ'αυτόν

Τάχα μου ψάχνει κάπου ν’ ανήκει,

μέσα του, όμως, δεν ανήκει πουθενά.

 

Της μοναξιάς του κύριος,

χύνει ένα δάκρυ στα κλεφτά…

Μονίμως κάτι αναζητά,

κι όταν το βρει, ψάχνει ξανά.

Του αρέσει να μην έχει τίποτα,

γιατί κάποτε έχασε πολλά.

Το ίδιο του το μεγαλείο αποφεύγει

και στην ίδια πλάνη γυρνά.

Μυστήριο, τι να φοβάται πιο πολύ,

να ηττηθεί ή να νικήσει;

Στον μικρό αδερφό.

Πάρτο απόφαση, δεν κάνω αυτό που θες.

Αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο, δεν μου χρειάζεται.

Αυτό που σου μοιάζει λυπηρό, για μένα είναι ελευθερία.

Δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί νιώθω χαρά,
αν δεν δεχτείς ότι ο καθένας βρίσκει τη δική του ευτυχία.

Δεν θα είσαι ποτέ αληθινός, όσο δεν παραδέχεσαι
ότι κι εσύ θα ήθελες λίγη ελευθερία, αν δεν τη φοβόσουν τόσο...

Πότε σταματάς να προσπαθείς για δύο;

Και μη μου πεις ότι δεν το έχεις κάνει ποτέ! Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, όλοι έχουμε προσπαθήσει να γεφυρώσουμε τις δύο άκρες του κόσμου για κάποιον αγαπημένο μας. Είτε πρόκειται για μέλος της οικογένειάς μας, είτε για φίλο, γκόμενο-γκόμενα κ.λπ. Τέλος πάντων, για έναν από όλους αυτούς με το μοναδικό ταλέντο να κάνει την ψυχολογία σου να μοιάζει με φρεσκοπατημένο κάστρο στην άμμο, χωρίς καν να προσπαθήσει.

Πότε λοιπόν είναι η ώρα να τα παρατήσεις; Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να πάψεις να προσπαθείς μόνος για κάποιον που αγαπάς ως τον πάτο της καρδιάς σου; Πότε ξεπερνάς την αγάπη και ακολουθείς το ένστικτο της επιβίωσης; Πότε το παίρνεις απόφαση και λες απευθυνόμενος στον καθρέφτη σου «φίλε, ως εδώ ήταν, τέρμα το δράμα, δε γουστάρω άλλο πόνο, πάω, πάσο»;
Πώς αποφασίζεις ότι η σχέση που προσπαθούσες να γεφυρώσεις είναι χαμένη υπόθεση; Πότε η αγάπη μεταμορφώνεται σε ένα «ok συναίσθημα» και αυτοί οι άνθρωποι αποβάλλονται επίσημα από την καθημερινότητά σου, ή έστω από τις έγνοιες σου; Πώς φτάνεις στο σημείο που αρνείσαι να τους προσφέρεις οτιδήποτε, προκειμένου να μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου;
Τι χρειάζεται πια για να εκδηλωθεί εκείνο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης;

Και δε μιλάω για απόρριψη εδώ. Ίσα-ίσα, το αντίθετο. Για την αποδοχή μιας κατάστασης-σχέσης, ως έχει λέω. Για το σημείο που μπορεί ένα σκεπτόμενο πλάσμα να πει «αυτά μπορούσα να πάρω από αυτό το αγαπημένο πρόσωπο», (και δεν μιλάω για συμφέροντα, υλικά και τέτοια) «ως εκεί φτάνει». Για το ίδιο σημείο που κουρασμένος από τις προσπάθειες, κατανοείς ότι αν ξαναπροσπαθήσεις, ό,τι κι αν κάνεις θα πέσει στο κενό. Για την ώρα που το παίρνεις απόφαση ότι μερικά πράγματα, απλά δεν αλλάζουν, ακόμα κι αν είσαι ο σούπερμαν. Και όχι επειδή ο άνθρωπος με τον οποίο προσπαθείς να συνδεθείς δεν σ’ αγαπάει. Όχι. Απλά αγαπάει τις συνήθειές του περισσότερο και λατρεύει τους φόβους του ακόμα περισσότερο. Είναι αλλού, πώς το λένε... εσύ του πετάς το σκοινί κι αντί να το πιάσει, κοιτάει με πάθος μια μυρμηγκοφωλιά και μετράει τα μυρμήγκια εργάτες.

Πόσο εύκολα αποδεσμεύεσαι και προχωράς;