ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ

Κι αν ξεκουμπιστεί το '11, θα έρθουν καλύτερες μέρες;
Αρχίδια!
Χριστουγεννιάτικοι εφιάλτες στολισμένοι με πολύχρωμα λαμπάκια και μελομακάρονα, ενώ το σπίτι γίνεται παγωτό από το κρύο και η ψευδαίσθηση των εορτών γεμίζει τα εμπορικά κέντρα και τις τουαλέτες με εμετό από τα πολλά ξίδια...

Γιατί δεν το κάψαμε ακόμα το μπουρδέλο; Τι περιμένουμε; Τις εκλογές;
Παπάρια κουραμπιέ...
Κοιμισμένοι την Άγρια Νύχτα, μπουχτισμένοι και κουρασμένοι ξαποσταίνουμε στα στρώματά μας, ενώ ονειρευόμαστε ότι ξυπνάμε στο μέλλον κι έχει περάσει το κακό, έχει φύγει η κατάθλιψη, η κρίση, οι εκμεταλλευτές μας και μπορούμε ξανά να ψωνίζουμε ανενόχλητοι με την πιστωτική μας κάρτα και να δουλεύουμε 9-5 καθημερινά... μπούρδες!


Μια πλάνη, μια φαντασίωση που δημιουργείται ξανά και ξανά, μια ανάγκη να πιστεύει ο κόσμος ότι θα αλλάξουν τα πράγματα (γιατί και καλά χειρότερα δεν γίνονται). Οι εικόνες μας τσαλακώθηκαν, αυτό δεν αλλάζει. Τα σκατά είναι εδώ και δεν φεύγουν αν δεν τραβήξουμε το καζανάκι. Για να το τραβήξουμε όμως θέλει ενότητα, δουλειά, θέληση... όχι ψόφιους κοριούς ταϊσμένους με ζαμπόν.

Αιματηρές εικόνες κάνουν παρέλαση στο μυαλό και στην οθόνη μου... τι κοινό έχω εγώ μ' αυτούς; Πώς γίνεται να ανήκουμε στο ίδιο είδος; Και πώς γίνεται να συννενοηθούμε επιτέλους και να σταματήσουμε την αυτοκαταστροφή; Δεν γίνεται... απλά μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Θα καούμε όλοι μαζί λοιπόν. Αλλά να ξέρετε ότι την ημέρα που θα καώ θα πάρω μαζί μου, όσους περισσότερους από εσάς μπορώ. Ακόμα κι εσένα που νομίζεις ότι βρίσκεσαι μακριά απ' αυτό.

Καληνύχτα και καλούς εφιάλτες... *

*Κλεμμένη ατάκα, αλλά απόψε δεν έχω καλύτερη.

ΚΟΥΟΤΕΣ

Το προηγούμενο ποστ ήταν αφιερωμένω στις κότες (κι εγώ μέσα σ' αυτές). Αυτό το ποστ το αφιερώνουμε στις κουότες (quotes ελληνικά για να πιανόμαστε), συγκεκριμένα σε δικές μου κουότες με "συλλεκτικά" μπινελίκια που, από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω σε εκείνο το συφιλιασμένο φτωχοπορνείο-εταιρία που δούλευα, έπαψαν να πληθαίνουν. Δεν είναι τα καλύτερά μου, ούτε καβλώνω ιδιαίτερα με την πάρτη τους, απλά τα βρήκα όλα μαζεμένα σε ένα παλιό μέιλ και αφού έχω καιρό να γαμοσταυρίσω εδώ, είπα να σας τα πετάξω έξω κι ας χαθεί το ρομάντζο... 

Σιχτιρόσκονη memorabilia

- Αφού στο έγραψα, ξεστραβώσου και διόρθωσέ το, γαμώ το μουνί του συνδετήρα!

- Πολύ βαριά αρχίδια κουβαλάς και θα σε πιάσει καμιά μέση! Είσαι και γέρος άνθρωπος...

- Θέλω τα κεφάλια τους σε πιάτα για δείπνο Ημέρας Ευχαριστιών!

- Κωλόβλαχοι! Που να τους κοπεί από τη ρίζα και να το φάνε τα γουρούνια τους για πρόγευμα!

- Που να σε βρει ο χάρος με το χέρι στο λιπαντικό σκατοκαργιόλη!


Κι ενώ γράφω τούτο το ποστ, "σκάει" μέιλ από γκρουπόν (δεν-ξέρω-γιατί-δεν-έχω-ζητήσει-να-με-διαγράψουν-από-τη-λίστα-τους-ακόμη) με θέμα "Laser Αποτρίχωση στο Σπίτι / Συσκευή Παρασκευής Γιαουρτιού", μου θυμίζει κάτι ασκήσεις γλώσσας που έπρεπε να γράψεις μια παράγραφο με τις λέξεις που σου έδιναν, πάρτε κόσμε...


Η Μανίτσα ήθελε να κάνει Αποτρίχωση Στο Σπίτι της, πήρε λοιπόν το Laser και μόλις το ακούμπησε στο μπικίνι της, βγήκε μια ούμπερ ακτίνα λέιζερ και της άνοιξε μια μεγάλη τρύπα. Τόσο μεγάλη, που είδε την κωλοτρυπίδα της από μέσα προς τα έξω! Τι να κάνει λοιπόν με την τρύπα που χωράει την κεφάλα του Βενιζέλου μαζί με τα προγούλια και την κωλοτρυπίδα βιτρίνα; Έβαλε τις φωνές! Την άκουσε η Παπαρίτσα και έτρεξε να τη βοηθήσει. Η Παπαρίτσα πήρε μια Συσκευή Παρασκευής Γιαουρτιού που αγόρασε στις εκπτώσεις, έβαλε μέσα το τυρόγαλο, έβαλε και μια τούφα από το μαλλί της Μανίτσας και άρχισε να το ανακατεύει για να της φτιάξει μουνόστοκο και να της βουλώσει την τρύπα. 
Όμως η Μανίτσα ούρλιαζε ασταμάτητα και της Παπαρίτσας, ώσπου να πήξει ο μουνόστοκος, της τα είχε κάνει αερόστατα. Έτσι, πήρε το μείγμα, άνοιξε το στόμα της Μανίτσας και της το βούλωσε μια και καλή! Από τότε, η Παπαρίτσα έγινε πλούσια και η Μανίτσα δεν έκανε Laser Αποτρίχωση Στο Σπίτι ποτέ ξανά! 


Υ.Γ. 
Δεν παίρνω ναρκωτικά, όμως όσο γράφω τρώω πασατέμπο... 

ΛΕΦΤΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΘΕΟ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ

Αναδημοσιεύω από το Marketing Week

Η ΔΕΗ σε spec 12 εκατ. ευρώ

Η ΔΕΗ Α.Ε προκηρύσσει διαγωνισμό για την ανάδειξη Αναδόχου «Διαφημιστικής εταιρείας-συμβούλου» που θα αναλάβει αφενός την επικοινωνιακή προβολή της σε εταιρικό επίπεδο και αφετέρου τη διαφημιστική προβολή των προϊόντων και υπηρεσιών της, για δύο έτη.

Η δαπάνη αναμένεται ότι θα διαμορφωθεί στο επίπεδο των 12 εκατ. ευρώ. Η ΔΕΗ θα διατηρεί το δικαίωμα προαίρεσης να αυξομειώσει τον προϋπολογισμό σε ποσοστό ως προς την αύξηση +30% και ως προς τη μείωση σε ποσοστό μέχρι –50%, βάσει των πραγματικών αναγκών της. Εάν μετά τη λήξη της διετίας η δαπάνη των διαφημίσεων υπολείπεται του ποσού των 6 εκατ. ευρώ (δηλαδή του 50% του διετούς συμβατικού τιμήματος των 12 εκατ. ευρώ), η ισχύς της σύμβασης θα παρατείνεται αυτόματα για ένα επιπλέον έτος.

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να καταθέσουν εγγυητική επιστολή συμμετοχής ίση με 500.000 ευρώ και εγγυητική επιστολή καλής εκτέλεσης ύψους 1,2 εκατ. ευρώ. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν μέσο ετήσιο κύκλο εργασιών των τριών τελευταίων κλεισμένων διαχειριστικών χρήσεων 15 εκατ. ευρώ, με ελάχιστο αποδεκτό όριο ετήσιου κύκλου εργασιών το ποσό των 7,5 εκατ. ευρώ. Σε περίπτωση σύμπραξης εταιρειών, ένα μέλος θα πρέπει να πληροί την προϋπόθεση αυτή. Ως ημερομηνία αποσφράγισης των προσφορών έχει ορισθεί η 9η Δεκεμβρίου. 


Marketing Week Online( 26 Οκτωβρίου 2011)

Ενώ ο κόσμος δεν έχει να φάει, τα παιδιά δεν έχουν βιβλία και λιποθυμούν από την πείνα, η ΔΕΗ που μας κόβει το ρεύμα εάν δεν πληρώσουμε "χαράτσι" προκηρύσσει διαφημιστικό διαγωνισμό με budget 12 εκατομμύρια ευρώ! Τους εύχομαι σύντομα να ψοφήσουν όλοι μαζί κάπου και όσο πιο επώδυνα γίνεται. Σιχτιρόσκονη πια.

ΑΝΤΟΧΟΜΕΤΡΟ

"Τα δύσκολα έρχονται σε εκείνους που μπορούν να τα αντιμετωπίσουν." Αυτή είναι η φράση-κλειδί, φράση-παρηγοριά όσων τρώνε το αγγούρι (ή δεν έχουν ψιλά ούτε για ένα αγγουράκι). Πες δηλαδή πως όλοι έχουμε ένα "αντοχόμετρο", σε εκείνους που ο δείκτης του φτάνει π.χ. ως το 3, όλα τους έρχονται λίγο πιο "ομαλά". Ενώ στους άλλους που ο δείκτης φτάνει ως το 10, έρχονται κάθε λογής σκατά να αντιμετωπίσουν, πάει αναλογικά, κατάλαβες;

Αυτός πρέπει να είναι και ο λόγος που μπλέκομαι άθελά μου στις πιο γαμημένες και μπερδεμένες καταστάσεις. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, έχω ΚΑΙ-ΓΑΜΩ-ΤΑ-ΑΝΤΟΧΟΜΕΤΡΑ! Μιλάμε φυσάει το μηχάνημα, είναι ατσάλινο, ανοξείδωτο, αέρινο, ατσαλάκωτο, δεν χαλάει ούτε με πυρηνική καταστροφή, δεν λιώνει ούτε με οξύ βγαλμένο απ' τη χολή της Μέρκελ. Είναι υπερτούμπανο το αντοχόμετρό μου και ο δείκτης αντοχής έχει κολλήσει εδώ και χρόνια στο "10"!

Το πήρα κι εγώ μια ωραία πρωία και το πήγα στο μηχανικό να το κοιτάξει. Του είπα "Κάνε κάτι άνθρωπέ μου, μας έχουν σκίσει τα μάτια εδώ πέρα και δεν λένε να σταματήσουν!". Ο μηχανικός το κοίταξε, το άνοιξε, το κούνησε, το ξεβίδωσε, το έκλασε, το γράσαρε, το κατούρησε, του έριξε καυτό λάδι, το καθάρισε με μπεταντίν, το έφτυσε με κίτρινες και πράσινες ροχάλες, το γυάλισε, το χτύπησε με ψόφια ψάρια, του τραγούδησε Βίσση, Καρβέλα, Καρρά, Τζάστιν Μπίμπερ, οι κατσαρίδες του συνεργείου άρχισαν να αυτοκτονούν μέσα στους κουβάδες, τα ποντίκια έπεφταν στα γόνατα μπροστά στις γάτες και τις παρακαλούσαν να τα φάνε. Στο τέλος, δεν άντεξε και του τραγούδησε Πάτυ!
Τίποτα αυτό. Έμενε εκεί, απτόητο και σηκωμένο ως το 10. Δεν υπήρχε σωτηρία.

Μου το έδωσε πίσω λέγοντάς μου "Κράτα τα λεφτά σου, θα σου χρειαστούν, αυτό το μαραφέτι δεν κατεβαίνει ούτε με α-Πάτυ."

Πήρα κι εγώ το αντοχόμετρό μου, το κοίταξα απογοητευμένη, με κοίταξε κι αυτό με το δείκτη του κολημμένο στο τέρμα, το μούντζωσα και πήγα να πιω όσες μπύρες προλαβαίνω μέχρι την επόμενη δοκιμασία...


image source: http://289832.spreadshirt.com/

ΜΗ ΣΟΥ ΤΥΧΕΙ

Πράξη πρώτη - The hunchback of Notre-dam και οι Γιαπωνέζοι

Ξύπνησα από έναν δυνατό, επίμονο πόνο κοντά στην κοιλιά. Στράβωσα. Περίμενα περίπου 4 ώρες διπλωμένη στα δύο για να περάσει. Τίποτα. Δεν περνούσε ο πούστης. Επέμενε να με πονάει στο ίδιο σημείο με την ίδια ένταση. Η αλήθεια είναι ότι αντεχόταν, απλά δεν μπορούσα να σταθώ. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και περπάτησα διπλωμένη σαν τον καμπούρη της Παναγίας των Παρισίων. Πήρα τηλέφωνο το γιατρό μου. Τίποτα. Πήρα άλλο γιατρό. Τίποτα κι εκεί, κλειστά τα ιατρεία. Πήρα ένα νοσοκομείο που εφημέρευε. Τίποτα κι εκεί, δεν ίσχυε ο αριθμός. Είχαν λέει και απεργία οι νοσηλευτές κι εγώ δεν είχα πολλές επιλογές. Πήρα την αστεία διπλωμένη σιλουέτα μου και την πήγα στο νοσοκομείο που εφημέρευε. Με έστειλαν να πάω με τα πόδια σε ένα άλλο νοσοκομείο εκεί κοντά για να με δει χειρουργός. Σιγά που θα ξεμπέρδευα με ένα παθολόγο… Έπρεπε να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να ψοφήσω εκεί πέρα γιατί είχαν σφουγγαρίσει. Περπατώντας σε «Γ», σκεφτόμουν να ξαπλώσω στο πλάι και να αρχίσω να τσουλάω ρυθμικά στην Αλεξάνδρας ως το άλλο νοσοκομείο, μήπως φτάσω πιο γρήγορα. Πηγαίνοντας, συνάντησα Γιαπωνέζο τουρίστα να φωτογραφίζει έκθαμβος ένα φοίνικα στο πεζοδρόμιο και με πεσμένο το σαγόνι να πλησιάζει τα μούτρα του στα πορτοκαλί μπιρμπιλόνια διστάζοντας να τα αγγίξει. Λίγο παρακάτω, μια Γιαπωνέζα φωτογράφιζε μια ισχνή, ταλαιπωρημένη ελιά. Απ’ ότι φαίνεται προσφέρουν εξαιρετικό τουριστικό θέαμα τα παρτέρια των Αμπελοκήπων… Τελικά, φτάνω στο νοσοκομείο Νο2. Ε τι περίμενες;


Πράξη δεύτερη - Τεστ υπομονής 1-2, 1-2

Μια ταμπέλα στην είσοδο γράφει "Πληροφορίες", ρωτάω στον γκισέ μια πενηντάρα μανδάμ που κοίταζε μια ασπρόμαυρη οθόνη.
"Πού είναι τα επείγοντα παρακαλώ;" η μανδάμ με κοιτάζει κάπως παρεξηγημένη
"Τι θέλετε;"
"Με έστειλαν από το τάδε για να με δει χειρουργός."
"Δεν εφημερεύουμε σήμερα!"
"Δεν έχετε επείγοντα ως τις 2:30;"
"Ναι, αλλά δεν εφημερεύουμε σήμερα!" Κάπου εδώ αρχίζω να χάνω την υπομονή μου...
"Δεν με νοιάζει αν εφημερεύεις. ΠΟΝΑΩ!!! Πού θα βρω ένα χειρουργό;", η μανδάμ έδειξε προς μια κατεύθυνση χωρίς να μιλήσει. Πήρα την καινούρια μου καμπούρα και πήγα προς τα εκεί. Όλοι γύρω μου έπιναν φραπέ και λιαζόντουσαν στα παγκάκια του προαυλίου σε mood “Beautiful day – U2”.
"Αυτοί με τον Bono, εγώ με τον πόνο” σκέφτηκα, πολύ θα ήθελα να αράξω να πιω φραπέ και να φωτοσυνθέσω σαν τους υπόλοιπους, αλλά δεν με βόλευε η στάση.


Πράξη τρίτη - Τρελές νοσοκόμες

Μπήκα στο ιατρείο, μια ξανθιά, γαλανομάτα νοσοκόμα γύρω στα 35 και άλλη μία ασκούμενη, πιτσιρίκα με σιδεράκια, μου έκαναν ερωτήσεις κι ανέλαβαν να φωνάξουν το γιατρό. Η μικρή ήταν εντελώς σαχλοκούδουνο. Προσπαθούσε να μου πιάσει κουβέντα, να βγάλει διάγνωση μόνη της ή κάτι να κάνει τέλος πάντων. Όταν κατάλαβε ότι δεν υπήρχε ανταπόκριση, γύρισε και μου είπε
"Μη με παρεξηγείς, έρχεται το ρεπό μου γι' αυτό είμαι έτσι..." Πονούσα πολύ για να το συνεχίσω και την άφησα να το βουλώσει ανενόχλητη.
Ο γιατρός με εξέτασε και ζήτησε το κλασικό τρίπτυχο εξετάσεων αίμα-ούρα-υπέρηχο. Η ξανθιά νοσοκόμα ήρθε να μου πάρει αίμα και η μικρή ασκούμενη παρεξηγήθηκε που δεν την άφησε να το κάνει εκείνη. Γύρισα κι έγνεψα προς τη "μεγάλη" νοσοκόμα για να την ευχαριστήσω που δεν άφησε το παρτσακλό να πειραματιστεί πάνω μου με τη βελόνα. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που χτυπάω άτομο σε νοσοκομείο επειδή με πόνεσε ή έκανε μαλακία. Έχω ιστορικό, και δεν είμαστε για αστυνομίες τέτοια εποχή. Η “μεγάλη” κατάλαβε, η “μικρή” συνέχισε να κάνει τα δικά της, σχολίαζε το τατουάζ μου και τις φλέβες μου. Την έστειλα να μου φέρει νερό για να την ξεφορτωθώ... μόλις το έφερε, το ήπια και την ξαναέστειλα. Φάνηκε να την χαροποιεί. "Έχε χάρη που πονάω και δεν μπορώ να σε δέσω με τα στηθοσκόπια, να σε φιμώσω με τα γάντια και να σε δείρω μέχρι να βάλεις μυαλό."

Πράξη τέταρτη – Μαραθώνιος εκ των έσω

Η ξανθιά νοσοκόμα ανέλαβε να με πάει στον υπέρηχο. Εγώ συνέχιζα να περπατάω σκυφτή και σχετικά αργά. Σε κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε
"Έλα, βιάσου λίγο!" την κοίταξα και της είπα
"ΠΟΝΑΩ Ηλίθια! Δεν μπορώ πιο γρήγορα."
"Α! Περπατάω γρήγορα δηλαδή;"
"Όχι, απλά είσαι χαζή, ξανθιά, με IQ χαρτοπετσέτας και αν δεν είχες κάνει την καλή με την αιμοληψία προηγουμένως, θα έκανα το κεφάλι σου σφουγγαρίστρα και θα το έτριβα στις βρωμερές γωνίες της τουαλέτας του νοσοκομείου, για να μάθεις να μη λες μαλακίες!" η συζήτηση δεν είχε νόημα.
Με άφησε στον υπέρηχο. Πέρασα μία ώρα από τη ζωή μου με έναν τύπο που έμοιαζε καταπληκτικά με το Μιχάλη Μαρίνο (τον ηθοποιό, γνωστός και ως "Μικρό μου πόνυ") και σκάναρε με φανατισμό τα ζωτικά μου όργανα ένα προς ένα... ξεκίνησε από κάτω προς τα πάνω, μετά πήγε από πάνω προς τα κάτω, μετά στο πλάι κ.λπ. Είχε πορωθεί τόσο πολύ, που κόντεψα να μείνω από τις ανάσες για να βλέπει καλύτερα. Θα ορκιζόμουν ότι το μόνιτορ είχε τόση βρώμα που δεν έβλεπες ούτε τα μισά, αλλά αυτός δεν έδειχνε να πτοείται. Είχε υπνωτιστεί λες και παρακολουθούσε ντοκιμαντέρ στο Discovery channel. Έπρεπε να βλέπατε τον ενθουσιασμό του όταν είδε το πάγκρεας, παραμιλούσε απ' τη χαρά του! Μετά τέλειωσε το μπουκαλάκι με τη βαζελίνη για τις κάμερες και το πήρε απόφαση ότι κι ο υπέρηχος έπρεπε να τερματίσει.


Πράξη πέμπτη – Τα ζόμπι έφαγαν την υπομονή

Μετά το μαραθώνιο υπέρηχο, έπρεπε να περάσω από το «λογιστήριο» του νοσοκομείου και να τακτοποιήσω τις οφειλές μου, για να μπορέσω να πάρω τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Αφού μου έδωσαν λάθος οδηγίες, πέρασα άλλη μια βόλτα από τη μανδάμ στις πληροφορίες, βρήκα το «Γραφείο κίνησης ασθενών» (είχε μια κόλα Α4 από κάτω που έγραφε με μαρκαδόρο «Λογιστήριο»). Είχα ήδη αρχίσει να βρίζω σιγανά από μέσα μου. Μπήκα μέσα και είδα 2 καθαρίστριες που σφουγγάριζαν και έναν τύπο που έμοιαζε με undead junkie surfer και ήταν, φυσικά, ο λογιστής! Μόλις του έδειξα τα χαρτάκια μου και του είπα ότι με έστειλαν από το τάδε ιατρείο, άρχισε να φωνάζει

«Λάθος! Από την εφημερία σε έστειλαν;»

«Όχι, από το τάδε.»

«Δεν υπάρχει τάδε, από πού σε έστειλαν; Από τα εφημερεύοντα; Λάθος κάνεις, σε άλλο λογιστήριο πρέπει να πας.»

«Όχι, δεν με έστειλαν από εκεί που λες. Να η σφραγίδα του τμήματος μπλα μπλα μπλα»

«Πήγαινε πίσω και πες τους ότι ο Μαλακοψώλης είπε να τον πάρουν στο νούμερο «3 πουλάκια κάθονται» γιατί έκαναν λάθος!»

«Μας δουλεύεις ρε μπάρμπα; Αφού σου λέω από εκεί ήρθα!»

«Γιατί φοβάσαι να περπατήσεις; Νέα κοπέλα είσαι!»

-Αυτό δεν έπρεπε να το πει.- Κάπου εδώ έγινα πράσινη, ψήλωσα 2 μέτρα, πήρα κι άλλα 2 σε όγκο, έβγαλα αφρούς από το στόμα και αίμα από τα μάτια. «ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ ΓΑΜΩ ΤΟ ΞΕΣΤΑΥΡΙ ΣΟΥ; ΠΟΝΑΩ ΗΔΗ 7 ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΘΑΙΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΠΑΛΙΟ ΠΑΠΑΡΑ; ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΕΔΩ ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΤΕ; ΘΑ ΣΑΣ ΚΛΕΙΔΩΣΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΨΩ ΣΑΝ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΚΑΤΟΚΑΡΓΙΟΛΗ!»

Πράξη έκτη – Χάλασε το μηχάνημα

Γύρισα πίσω στο ιατρείο με σαφώς ανεβασμένη πίεση και με σκοπό να μάθω τι έχω, να ξεμπερδεύω και να πάω σπίτι μου. Είπα στην ξανθιά νοσοκόμα ότι το λογιστήριό τους τον παίζει και εκείνη την ώρα ο Μαλακοψώλης την πήρε τηλέφωνο και άκουγα τις φωνές του από την άλλη άκρη. Η νοσοκόμα του το έκλεισε, ξεροκατάπιε και μου είπε ότι δεν μπορεί να μου δώσει τα αποτελέσματα σήμερα γιατί υπάρχει πρόβλημα με το μηχάνημα του βιοχημικού φραπέ και το λογιστήριο έκλεισε. Εν ολίγοις ότι έπρεπε να πάω ξανά στο νοσοκομείο για να πληρώσω και να πάρω τις εξετάσεις. Χωρίς να περιμένει να απαντήσω, γύρισε και μιλούσε σε μια άλλη νοσοκόμα για κάποια συνέλευση που είχαν και για κάποια συνδικαλιστικά θέματα.

Στραβώνω και της μιλάω αργά και κατανοητά. «Κοίτα πώς έχουν τα πράγματα. Πονάω ήδη 7 και ώρες, ήρθα εδώ και με βάλατε να κάνω εξετάσεις, δεν μου είπατε τι έχω, δεν έχω οδηγίες γιατρού και τώρα θες να φύγω όπως ήρθα και να ξανάρθω επειδή σας χάλασε το μηχάνημα; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!»

«Μια στιγμή παίρνω το γιατρό τηλέφωνο.»

Ο γιατρός έφτασε σε λιγότερο από 60”, με καθησύχασε, μου έδωσε μαγικά χαπάκια (παυσίπονα), ένα τηλέφωνο (δικό του) έκτακτης ανάγκης –δεν το δοκίμασα, αλλά νομίζω ότι είναι του σπιτιού του- μου είπε ότι μπορώ να μάθω τα αποτελέσματα που εκκρεμούν με ένα τηλεφώνημα και θα μου τηλεφωνήσουν εκείνοι σε περίπτωση που υπάρχει κάτι τρομερό στις εξετάσεις μου. Και... γλυψ γλυψ γλυψ, πατ, πατ, πατ, με γεια το καινούριο σου απόκτημα! Πάντα ήθελες να παράγεις τις δικές σου πολύτιμες πέτρες, έτσι δεν είναι;

«Έτσι, έτσι!»

Πράξη έβδομη – Έχω, λέγετε...

- Ό,τι έχει κανείς καλό είναι.
- Αχά...
- Εσύ τι έχεις;
- Πέτρες στο νεφρό.


P.S.
Μόνο μη σου τύχει να πεθαίνεις σε μέρα απεργίας...



image source: www.dvdactive.com/
image source: http://www.deltafilms.net/

-ΒΡΕΧΕΙ! -ΠΟΥ?

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Ένα σκύλο, τον ορίζοντα και το κελάρι.

Σιχάθηκα τη βρώμα των ανθρώπων και τον "πολιτισμό" τους. Πάω να ψάξω καμιά τρύπα να κρυφτώ. 

Βαρέθηκα τους φίλους και τις δύσκολες αποστάσεις τους. Όταν τους χρειάζεσαι, σπάνια είναι εδώ.

Λίγοι και άμα. Όλοι και κανείς.

Καλύτερα εγώ, ο σκύλος και το ποτήρι μου.

Δεν σας γράφω.

Απλά δεν γράφω... συλλέγω πληροφορίες. Έχω συλλέξει περισσότερες από όσες μπορώ να διαχειριστώ και συνεχίζω. Φλερτάρω με την κατάθλιψη και ζεσταίνομαι οικτρά. Δεν θέλω να μιλήσω και δεν θέλω να αυτοκτονήσω φορώντας πάνες όπως η γριά στο ποίημα του Μπουκόφσκι.-

ΔΕΝ ΞΕΡΝΩ

Βγαίνεις με τους φίλους σου;
Βγαίνεις.
Πάτε για μπύρες και ό,τι προκύψει;
Πάτε.
Σε κερνάνε σφηνάκια και διάφορα χρωματιστά ποτά;
Σε κερνάνε.
Κι εσύ τα πίνεις;
Τα πίνεις.

Και τι περιμένεις ρε τούβλο; Ότι το στομάχι σου θα φορέσει armor με +10 resist to pink cocktails?

Το παραπάνω είναι μια εσωτερική συνομιλία μεταξύ εμού και της άλλης. Εσείς κάντε τη δουλειά σας, μην ενοχλείστε...

Του Αγρίου Οινοπνεύματος σήμερα (νομίζω σήμερα είναι ε;), θα του αφιερώσω αυτό το ποστ πάραυτα!
Δεν έχω χειρότερο που λέτε από το να με χαλάσουν τα ξίδια.
Οι κανονικοί άνθρωποι, αγκαλιάζουν την τουαλέτα και το ξεπερνούν. Ειδικά τα κορίτσια, έχουν και μια καλή φίλη να τους κρατάει τα μαλλιά (μια φορά το έκανα κι αυτό - μπλιαξ) και την επόμενη μέρα, αφού έχεις αποβάλλει 3 λίτρα dirty martini και μισό σάντουιτς από το σύστημά σου, όλα είναι καλύτερα. Αμ δε!

Δεν ξερνώ. Δεν είναι misstype, είναι κατάρα. Πέρα από μετρημένες 4 φορές, δεν έχω καταφέρει να βγάλω το αλκοόλ από μέσα μου. Ο οργανισμός μου αρνείται να το αποβάλλει από εκεί που εισήλθε. Οπότε, κάθομαι και το μεταβολίζω καταστρέφοντας κομψότατα το συκώτι μου, δηλητήριο σε χαμηλό ποτήρι με 2 παγάκια… το στομάχι μου βαράει υπερωρίες, ενώ μικρά ροζ στρουμφάκια σκάβουν τρυπούλες στα τοιχώματά του για να βρουν χρυσό. Το κεφάλι μου δε, αισθάνομαι ότι μοιάζει με του σφυροκέφαλου καρχαρία, αφού έχει πάρει φόρα και το έχει κοπανήσει πάνω σε ένα βράχο της αβύσσου. Νομίζω ότι εκείνη την ώρα (και τις επόμενες 10 που ακολουθούν αφού ξυπνήσω το πρωί), μέσα στο κεφάλι μου βρίσκονται καμιά δεκαριά τσούχτρες από τα βάθη του ωκεανού, μεταλλαγμένες αφού ζουν στο σκοτάδι και η μόνη ασχολία τους είναι να ηλεκτρίζουν τα μηνίγγια μου εναλλάξ, σα να διαγωνίζονται ποια θα σπάσει το ρεκόρ ηλεκτροδότησης και θα με πείσει να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο! 

Hangover… Είδατε την ταινία; Εγώ αρνούμαι. Είχα δει το πρώτο και βαρέθηκα, οπότε γνωρίζοντας ότι το δεύτερο είναι μια πιστή αντιγραφή σε διαφορετική τοποθεσία, δεν μπήκα στον κόπο. 

Μετά από το ανούσιο διάλειμμα, επανέρχομαι στα misstype…

Κάπου άκουσα ότι τα πληκτρολόγια φτιάχτηκαν έτσι όπως φτιάχτηκαν, επειδή όταν είχαν βάλει τα γράμματα στην κανονική σειρά (αλφαβητικά), οι άνθρωποι λέει πληκτρολογούσαν τόσο γρήγορα, που ο κομπιούτορας δεν προλάβαινε να επεξεργαστεί αυτό που έγραφαν. Οπότε, λέει, τα ανακάτεψαν για να γράφουν οι άνθρωπες πιο αργά και να τους προλαβαίνουν οι μηχανές. Μαλακία μου φαίνεται, αλλά δεν έχει σημασία αυτό. 

Σημασία έχει ότι έχουν πάει κι έχουν κοτσάρει το «Ε» δίπλα στο «Ρ»… μεγάλη ζημιά αυτό! Θέλω να πατήσω το «Ε», αλλά πατάω το «Ρ» και αντίστροφα, με αποτέλεσμα να γράφω «Δεν μπορώ να έρθω γιατί θα πάω για πεοπόνηση. 

Έχω να συναντήσω τον πεοπονητή μου σήμερα. 

Μου αρέσει ο προθηλασμός. 

Πεοφυλάσσομαι από το κρύο. κ.λπ.»

Το άλλο κλασικό misstype είναι το «Λ» αντί για τόνο. Τα έχουν βάλει κι αυτά δίπλα-δίπλα και αντί για «Τι κάνετε κυρία Τάδε μου», γράφεις «Τι κλανετε κυρία Τάδε μου;». Επίσης, «η πριγκίπισσα πήγε στο κλαστρο της» και «Τώρα μωρό μου, κλανω κάτι τελευταίο κι έρχομαι».

Κλάστα κι άστα δηλαδή… 

image source: http://variemaipolu.blogspot.com/2011/03/8-hangover.html

KEEPING IT CLEAN

Κακά μου παιδιά, οι ρυθμίσεις στα σχόλια άλλαξαν για να διατηρήσουμε το blogίδιο καθαρό και "ξάστερο"!

Πλέον, δεν δεχόμαστε σχόλια από ανώνυμους και δεν θα εμφανίζεται τίποτα πριν το εγκρίνει ο πόντικας. Τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας.

Δεν αναφέρομαι σε παντός είδους βωμολοχίες, αυτές τις δεχόμαστε ευχαρίστως!
Βρίστε ελεύθερα, γράψτε ό,τι γουστάρετε, κατεβάστε και το δωδεκάθεο άμα θέλετε! Θα περιμένετε λιγάκι όμως να πάρει approve το comment σας πριν εμφανιστεί...


Σας φιλώ σταυρωτά στα μπούτια,

Littlewind

Σφηνάκι Περι-στασιακό

Η Κάτι και ο Πέρι είναι ζευγάρι. Ένα βράδυ στο κρεβάτι αρχίζουν να χαμουρεύονται και βρίσκονται στη διάσημη στάση (όχι Κολιάτσου) την 69. Εκεί που γλείφονται λοιπόν τα παιδιά, η Κάτι χαλαρώνει και μένει λίγο... αδρανής με ανοιχτό το στόμα, οπότε ο Πέρι γυρίζει και της λέει "Καλά δουλεύει το 6, να δουλεύει και λίγο το 9 όμως!"
Ooops! Busted!

Κι αφού γράφω πίπες, θυμήθηκα και ένα ανεκδοτάκι...

Ήταν ένας τύπος, ας πούμε ο Πάρης. Ο Πάρης λοιπόν, ήταν πολύ ενθουσιώδης στο σεξ και έτσι η στύση του κρατούσε ένα λεπτάκι, άντε στο τσακίρ κέφι δύο! Όταν εκμυστηρεύτηκε σε ένα φίλο του το πρόβλημά του, εκείνος του είπε το δικό του μυστικό για λόνγκ λάστινγκ φάκινγκ - ντου ιτ λάικ έι μπλακ μαν ντουντ. "Ξυλοκαΐνη" λέει ο φιλαράκος. Αλείφεις πάνω στο πουλί σου ξυλοκαΐνη και δεν καταλαβαίνεις τίποτα, σαν την Τζούλια στο πρώτο επεισόδιο ένα πράγμα. Πείθεται κι ο Πάρης, κάνει την επάλειψη με ξυλοκαΐνη και πάει να συναντήσει την Ελένη του για να της δείξει πώς πηδιόταν η Άννα Μαρία Ντολόρες Ντε λα Πάρτον και Κούνα τον Ώρες, στο άλλο ανέκδοτο.
Εκεί που μπαίνουν στο ψητό, σκύβει η ευλογημένη Ελένη να του πάρει μια... Ξεκινάει την πίπα και μετά από λίγο μένει με το σαγόνι κρεμάμενο και το σαλάκι να τρέχει. Τον κοιτάει τρομοκρατημένη και λέει "Α! Εγκεφαϊκό!"
Μακριά απ’ την ξυλοκαΐνη, είναι σατανική μουαχαχαχα!

ΣΟΥ - ΡΕΑΛ 1-0

Φλαπ - Φλαπ - Φλαπ -Φλαπ (σφαλιάρες)
 Μπουπ - Μπουπ - Μπουπ - Μπουπ (κεφάλι στον τοίχο)
... - (τσίμπημα) - ΑΟΥ! Οκ, ξύπνια είμαι! Παρούσα! Χέρια πόδια, αριθμός δαχτύλων, μύτη στη θέση της... όλα εδώ. Νιώθω σα να επέστρεψα μόλις από τη 17η διάσταση και να προσγειώθηκα ανάποδα στο σώμα μου. Εκτός από την επιθυμία ανανέωσης πεντικιούρ (ανάποδα είπαμε) έχω και μια επιθυμία να φωνάξω μέχρι να σπάσουν τα τζάμια! ΓΥΡΙΣΑ ΓΑΜΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!
 Το πού ήμουν δεν θα το αποκαλύψω ποτέ... "αν το μάθεις πρέπει να σε σκοτώσω" φάση. Θα σου πω μόνο ότι γύρισα πίσω χάρη στη μουσική! Ακολούθησα τον ήχο και βρήκα το δρόμο της επιστροφής.

Αρκετά με αυτό. Έχω μερικές ασυναρτησίες να μοιραστώ μαζί σας.

1. Όπως έλεγε και μια διαφήμιση (που το έκλεψε από τη συγγραφέα Edna Buchanan) "Οι φίλοι είναι τα αδέρφια που επιλέγεις". Αν είχες την τύχη να αποκτήσεις και αδέρφια που να είναι φίλοι σου, είσαι τυχερός. Μακριά από κληρονομικές διαφωνίες... καταστρέφουν τις σχέσεις δια παντός.

2. Αστρική προβολή. Αν τη δοκιμάσεις, πρόσεχε να μην κουτουλήσεις στο ταβάνι και ζαλιστείς! Αν δεν ξέρεις τι είναι η αστρική προβολή, και κόβεσαι να μάθεις μπορείς να ρίξεις μια ματιά σε κάτι πρόχειρο και συνοπτικό εδώ.

3. Τοπικές διάλεκτοι... είναι μαγικές! Όποτε τις ακούω νιώθω σα να ανακαλύπτω καινούριους κόσμους. Άκουσα πρόσφατα το μελωδικό και υπέροχο... "Αντέρα πατέρα μια γκουσντέρα ίσα πέρα!", μετάφραση κατά προσέγγιση: Κοίτα πατέρα μια σαύρα εκεί πέρα. Δεν είναι υπέροχο;

4. Έχουμε χούντα, το καταλάβατε όλοι φαντάζομαι ε;

5. Οι άνθρωποι βρωμάνε! Και δεν εννοώ τους άπλυτους μόνο, βρωμάνε και οι πλυμμένοι. Όπου μαζεύονται πολλοί μαζί, ζέχνει. Μαζί με τσιγαρίλα, ποδαρίλα, μασχαλίλα, τερηδόνα, μύκητες, τηγανίλα, ιδρωτίλα, ζέχνει και η εμετική ανθρωπίλα. Μου θυμίζει αυτό που είπε ο Mr Smith στο Matrix, "It's the smell", δίκιο είχε..

6. Φαρμακείον Ελένης Βλαχάκη - Time Travel! Εδώ θα σταθούμε λιγάκι...
Που λέτε, κατεβαίνω τακτικά στο σταθμό μετρό της Πανόρμου ή μάλλον, κατέβαινα τακτικά όσο λειτουργούσε ακόμα το μετρό καθημερινά. Κάθε φορά που περνούσα, έβλεπα το φαρμακείο στην απέναντι πλευρά του δρόμου που είχε μια ταμπέλα ΝΑΑΑΑ -με το συμπάθιο- και έγραφε "ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ Ελένης Βλαχάκη", χρόνια αυτή η ιστορία. Κατέβαινα Πανόρμου και κοντοστεκόμουν να χαζέψω την ταμπέλα του φαρμακείου, χωρίς ποτέ να μπω μέσα. Έτυχε λοιπόν μια φορά να ψάχνω κάτι πολύ εξεζητημένο, ας το βαφτίσουμε "ΘΑΤΟΒΡΕΙΣΤΟΥΑΗΨΑΧΤΗΑΝΗΜΕΡΑ" είχα ήδη ρωτήσει σε μεγάλα φαρμακεία 2 περιοχών αν το έχουν και δεν το έβρισκα πουθενά. Σε άσχετη φάση μέσα στη βδομάδα, έχοντας περάσει μια δύσκολη μέρα, περνούσα από την Πανόρμου, κοντοστάθηκα και πάλι να χαζέψω την ταμπελάααρα και αυτή τη φορά, αποφάσισα να μπω μέσα. Περνάω απέναντι, ανεβαίνω τα τσιμεντένια σκαλάκια και ανοίγω την παλιά μέταλλο-τζάμι πόρτα που τρίζει. Σε αυτό το σημείο άνοιξε η Χρονική Πύλη που με ταξίδεψε στο 1960.
Σεμεδάκια διακοσμούσαν τα ράφια με τα φάρμακα, μια τηλεόραση έπαιζε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία με το Χατζηχρήστο, σε μια καρέκλα μπροστά στην τηλεόραση καθόταν ένας κυριούλης που είχε μαντιλάκι στο σακάκι και μύριζε κολόνια "Μυρτώ", η ίδια η κολόνια πωλούταν σε κάποιο ράφι με σεμεδάκι και... TA DAAAAAA! Η ίδια η Ελένη Βλαχάκη! Τι μιζανπλί, τι παπαγαλί φόρεμα μέσα απ' τη ρόμπα, τι νύχι κόκκινο, οπτασία! Τα γυαλιά ακροβατούσαν στην άκρη της μύτης της και το έντονο κραγιόν της είχε βάψει ένα δόντι, αν ήταν ασπρόμαυρη θα ενσωματωνόταν αμέσως στην ταινία, πλάι στο Χατζηχρήστο.
Πάω λοιπόν η καλή σου κοντά της, σκάω ένα χαμόγελο-μίμηση απ' τα '60s και ρωτάω γλυκά "Μήπως έχετε το ΘΑΤΟΒΡΕΙΣΤΟΥΑΗΨΑΧΤΗΑΝΗΜΕΡΑ;" και μετά... ΚΕΡΑΥΝΟΙ-ΣΕΙΣΜΟΙ-ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΙ! Ο κυριούλης που καθόταν στην καρέκλα ξεκόλλησε από την τηλεόραση και με κοίταξε λες και είχα πει "Οι Γερμανοί ξανάρχονται!" μπα, αυτό το έζησε πρόσφατα, λες και είχα πει "Κατέβηκαν εξωγήινοι και ζητάνε άδεια για να παρκάρουν το διαστημόπλοιο στην ταράτσα σας.". Η φαρμακοποιός με κοίταξε με ύφος "Μόλις γάμησες τη Χρονική Πύλη στο 1960, ανόητη!" και μου απάντησε "Όχι, δεν φέρνουμε τέτοια εδώ!" κάτι σαν το "we haven't had that spirit here since 1969", αλλά παλιότερα... την ευχαρίστησα κι έφυγα πριν με ρουφήξει η χαβούζα του χωροχρόνου. Βγήκα έξω χαμογελώντας. Αυτή τη φορά, είχα βρει αυτό που έψαχνα.

Απλή απάτη

Από πού να ξεκινήσω... έχω πολλά να γράψω, γι' αυτό δεν γράφω τίποτα. Απέχω, απεργώ, απαξιώ, άπλυτα ρούχα έχω και δεν βάζω πλυντήριο, άπνοια έξω και αποκλείω το ενδεχόμενο να γράψω απόψε, απαιτώ ξεκούραση. Από τότε που ήρθε το '11, απαντάω σε 100 απίθανες μαλακίες την ημέρα, απλώνω απανωτές μπουγάδες και τα άπλυτα είναι ως απάνω, απίστευτο! Νιώθω σα να ζω απερίσπαστη την απόλυτη ημέρα της μαρμότας. Η απειροελάχιστη παρέκκλιση από αυτή την αποχή θα φέρει απεριόριστες αλλαγές. Άπιαστα όνειρα περιμένουν μια απόφασή μου για να γίνουν πραγματικότητα κι εγώ, απλά δεν είμαι "απ". “Απάτη μεγάλη”, απαντά η άπονη Συνείδηση, χωρίς να της απευθύνω το λόγο. Απέραντες ώρες συνειρμών και απρεπειών απλώνονται στο νου μου κι εγώ τα απελαύνω. Η τέχνη μου μοιάζει απλησίαστη κι η μουσική βρίσκει απρόθυμα τα αυτιά μου. Απαρτία οι αμαρτίες και το βλέμμα μου απλανές, το κορμί μου; Απαθές. Στην αποκορύφωση της απραξίας, έχω απέναντί μου την απαίσια Λογική να απαιτεί να απογειώσω τις ιδέες μου κι εγώ απλά αποθαρρύνομαι και απαλύνω την απογοήτευση με ένα apple martini. Απαπαπα… στον απόηχο αυτής της απαίσιας παραγράφου, απλώνονται ξανά τα δίχτυα της Συνείδησης, αλλά η Λογική άφησε απόνερα και χάλασε την ψαριά. Απουσιάζω σου λέω και στο γράφω απολύτως απρόθυμα. Αποδέχομαι ότι η παραπάνω δήλωση είναι, επιεικώς, απαράδεκτη. Αποτέλεσμα της απρεπούς απουσίας μου; Να δημοσιεύσω αυτό το απολειφάδι παραγράφου.
Θα έπρεπε να απαγορεύεται η απρόσκοπτη δημοσίευση απεχθών κειμένων. Θα εισηγηθώ την απαγόρευση παρουσιάζοντας αυτή την απαίσια παράγραφο ως παράδειγμα προς αποφυγή στην απριλιανή σύναξη των απανταχού παπαρολόγων. Απλά, ελπίζω μέχρι τότε να απαλλαγώ από την έλλειψη “απ” ώστε να μην απουσιάσω από τη σύναξη.

Σας αποχαιρετώ, ώσπου να αποτινάξω από πάνω μου την απόλυτη και απλανή απραξία και να αποδεσμεύσω τη διάθεσή μου απ’ τον απόπατο. 

image source: http://www.retrotoys.com/index.php?main_page=index&cPath=31

Βιβλικό τρίωρο

 

Είναι απόγευμα και σε έχει φάει η ακινησία, με τις απεργίες και τις καθυστερήσεις πληρωμών δεν τολμάς να κουνηθείς από το σπίτι. Εκεί δουλεύεις, εκεί διασκεδάζεις, εκεί κοιμάσαι, σα να λέμε: εκεί τρως, εκεί πίνεις, εκεί το δίνεις. Βαρέθηκες. Μιλάς με μια φίλη και σε καλεί να πάτε σε ένα live το βράδυ. Έχεις ακούσει καλά λόγια για αυτό το συγκρότημα, καινούριοι με ροκ ήχους και ωραίες φωνές, κάποτε έκανες παρέα με τον τραγουδιστή, γνωριζόσαστε από παιδιά, αλλά έχεις να του μιλήσεις χρόνια. Λες στη φίλη ότι θα πας γιατί σε έχει φάει η κλεισούρα τόσο πολύ, που οι παντόφλες-ποντικάκια σου ροκανίζουν τρυφερά τις πατούσες...

Πίσω στα παλιά λημέρια λοιπόν, πάνε χρόνια από τότε που δεν έμενες ούτε ένα βράδυ σπίτι σου. Πλέον και το σινεμά το θεωρείς έξοδο, όχι ότι δεν είναι, απλά κάποτε σου έκανε μόνο για ορεκτικό. Κάτι σα να βγαίνεις για φαγητό δηλαδή, έξοδος μεν, αλλά “σιγά τη συγκίνηση” δε. Πόσο τρομερή μπορεί να είναι η εμπειρία μεταξύ σαλάτας και κυρίως πιάτου δηλαδή; Πόσο να σε συγκλονίσει το τιραμισού-επιδόρπιο; Εξαιρουμένων των περιπτώσεων που είσαι με ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ, ΣΤΟ UNΠΙΣΤΕΥΤΑBLE ΜΕΡΟΣ και τρως ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ και σου το σερβίρει Ο ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ και συμβαίνουν ΤΑ ΑΠΙΘΑΝΑ, μια έξοδος για φαΐ, είναι λίγο-πολύ “μια έξοδος για φαΐ”… ουφ, μπούχτισα. 

Τα κορίτσια πάνε από νωρίς στο μαγαζί, εσύ ετοιμάζεσαι με ρυθμούς χελώνας, είναι βλέπεις δύσκολο να βγεις απ’ την αδράνεια απότομα, κολλάς κάπου στην επεξεργασία, άσε που η μία παντόφλα-ποντικάκι σου έχει δαγκώσει το μικρό δάχτυλο και δεν λέει να το αφήσει. Tα καταφέρνεις, ετοιμάζεσαι, ευτυχώς που είναι καθημερινή και μάλλον δεν θα έχει πολύ κόσμο έξω. Με τα πολλά, φτάνεις Γλυφάδα. Έξω από το μαγαζί ένα μεθυσμένο έφηβο αγοράκι με τα πουκάμισα να του κρέμονται, περπατάει πέρα-δώθε. Τριγύρω υπήρχαν κι άλλα νέα παιδιά, διάσπαρτα. Ο πορτιέρης σε καλησπερίζει ευγενικά και σου ανοίγει την πόρτα. Μπαίνεις, διασχίζεις ένα μικρό διαδρομάκι και φτάνεις στη δεύτερη πόρτα, την περνάς και βλέπεις το αδιαχώρητο. Της πουτάνας το μνημόσυνο! Κόσμος, κάπνα, ποτά, χαμός και μια μουσική που σε εκπλήσσει ευχάριστα! Παίρνεις ανάσα και αρχίζεις να στριμώχνεσαι για να φτάσεις στην άλλη άκρη, που σου είπε η φίλη σου ότι βρίσκεται. Μέσα στο στριμωξίδι αρχίζεις να περνάς από πηγαδάκια με παλιούς γνωστούς και φίλους και δώστου χαιρετούρα, αγκαλιές, φιλιά, κακό, μισή ώρα αργότερα, μετά από ελιγμούς που θα ζήλευε και αίλουρος, έχεις φτάσει στην άλλη άκρη, αλλά η φίλη άφαντη. Παίρνεις στο κινητό, εννοείται ότι δεν ακούς χριστό, αλλά κάνεις μια προσπάθεια, σκύβοντας και κλείνοντας το άλλο αυτί με το χέρι σου. Σου λέει να πας στην πόρτα και θα έρθει να σε βρει εκεί. Κοιτάς τη λαοθάλασσα και σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να κάνεις το κόλπο του Μωυσή, να τους χωρίσεις στα δύο και να περάσεις “κυρία”, χωρίς στριμόκωλους ελιγμούς. 

Με τα πολλά φτάνεις στην πόρτα, βρίσκεις τη φίλη, βρίσκεις κι άλλους παλιούς γνωστούς και δώστου πάλι αγκαλιές και φιλιά. Καταφέρνετε να φτάσετε επιτέλους στον πάγκο που καθόταν η παρέα. Χαιρετούρες και λοιπά, όλα καλά, αλλά με την κάπνα και τα πέρα-δώθε έχει στεγνώσει ο λαιμός σου, ο σερβιτόρος άφαντος, η σερβιτόρα το ίδιο, κανένα υποψήφιο θύμα να στείλεις στο μπαρ, γυναικοπαρέα γαρ… κάνεις το τακούνι σκέιτμπορντ και πας να πάρεις μόνη σου.

Δύο ποτήρια νερό και ένα ρούμι αργότερα, παίρνεις το θάρρος να πας στη σκηνή και να χαιρετίσεις τον παλιό σου φίλο. Η φίλη σου που τον ξέρει κι αυτή, έρχεται μαζί σου. Αφού απορρίπτεις για δεύτερη φορά το Μωυσή και σκέφτεσαι τον Κροκοδειλάκια που πατούσε πάνω στα κεφάλια των κροκοδείλων για να περάσει το ποτάμι, αντικρίζεις άλλη μια παλιά φίλη μπροστά στη σκηνή, γεγονός που κέρδισε το χώρο για 2 που χρειαζόσασταν, ακριβώς μπροστά από το συγκρότημα. Τι κροκοδειλάκιας και μαλακίες, στα νότια προάστια το PR είναι υπερδύναμη. (Μίνι-εμετός για την τελευταία φράση, μπλιαχ.)

Τα παιδιά παίζουν γαμάτα, όμως, ο τύπος που θες να χαιρετίσεις έχει κάτσει πίσω και κάνει το διαλειμματάκι του, δεν πειράζει, από κάπου μπαίνει φρέσκος αέρας και σε χτυπάει ευχάριστα στα μούτρα, δεν είσαι πλέον τόσο στριμωγμένη και η μουσική είναι καλή, ευχαριστιέσαι τη στιγμή. Όταν σηκώνεται ο φίλος για να ξανατραγουδήσει, τον χαιρετάς. Ενθουσιάζεται που σε ξαναβλέπει, σχολιάζει ότι του αρέσει πολύ το μαύρο χρώμα στο μαλλί σου (είπαμε έχει να σε δει χρόνια), και τέλος, σου αφιερώνει το “Are you gonna be my girl” των Jet προς τιμήν της ανεκπλήρωτης αγάπης που έτρεφε για σένα όταν ήσασταν στην εφηβεία. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά για εξομολογήσεις, τι γλυκό! Το έπαιξαν άψογα. Γαμώ! Και live για πάρτη σου! Σιγά μην αφιέρωσε κανείς τραγούδι στο Μωυσή “1-1 είμαστε φίλε”, σκέφτηκες.

Φεύγετε από το μαγαζάκι, η φίλη σου κατουριέται τρελά και σε αφήνει στην πιάτσα των ταξί για να πάει τρέχοντας στο σπίτι της που ήταν λίγο πιο πάνω. Στην πιάτσα βρίσκονται 3 ταξί, τα 2 μια χαρά, το τρίτο δεν σου γεμίζει το μάτι. Οι δύο οδηγοί ήταν έξω και έπιναν καφέ, τους ρώτησες ποιος προηγείται και σου έδειξαν το “ούτε μισό μάτι” όχημα. “Δεν γαμιέται” σκέφτεσαι. Πας στην πόρτα του συνοδηγού και βλέπεις από το τζάμι, πάνω στο κάθισμα ένα κινητό συνδεδεμένο με φορτιστή στον αναπτήρα, δεν το ξεβολεύεις, πας δίπλα, μπαίνεις και κάθεσαι στο πίσω κάθισμα.

-Καλησπέρα σας, στο κέντρο θα ήθελα παρακαλώ.

-Καμία απάντηση- Ο τύπος βάζει μπρος τη μηχανή, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι είναι τέρμα μαστουρωμένος, με το μάτι θολό, με κουμπωμένο μπουφάν μέχρι πάνω ενώ έχει 100 βαθμούς μέσα στο αυτοκίνητο και μ’ ένα πακέτο κρακεράκια αγκαλιά που τα μπουκώνει δύο-δύο, αυτός έχει ήδη αρχίσει να ανηφορίζει προς τη Βουλιαγμένης. Σκέφτεσαι 1000 πράγματα ταυτόχρονα, μέχρι και να ανοίξεις την πόρτα και να πεταχτείς έξω, αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγμή ένα άλλο αυτοκίνητο περνάει δίπλα από το ταξί γκαζωμένο και ο μαστούρης πατάει το γκάζι για να του πάει κόντρα. Φρίττεις. Μέσα στο άγχος σου, βλέπεις ότι δεν έχει βάλει το μετρητή.

-Που πάμε είπες;

-Προς κέντρο, αριστερά στη Βουλιαγμένης. Το ρολόι ξέχασες φίλε.

-Καμία απάντηση, καμία κίνηση- Φτάνετε στη Βουλιαγμένης και πάει να στρίψει δεξιά και να μπει στο αντίθετο ρεύμα.

-Αριστεράααα! Όχι από εκεί, εκεί είναι δεξιά! Απ’ την άλλη στρίψε!

Τελευταία στιγμή, το μαζεύει όπως-όπως και στρίβει αριστερά. Έχεις χλομιάσει και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Γράφεις απεγνωσμένο μήνυμα στη φίλη, λες και θα σε βοηθήσει από τη χέστρα “Ο ΤΑΡΙΦΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΩΜΑ, ΘΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΜΗΝΥΜΑ ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΣΠΙΤΙ. ΈΧΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ”. Εν τω μεταξύ ο τύπος πηγαίνει με 30 χιλιόμετρα στη λεωφόρο ζιγκ-ζαγκ, ενώ έχει κόντρες. Σας περνάνε ξυστά από δεξιά κι αριστερά αυτοκίνητα που τρέχουν με 200 και ο κομμάτιας μπουκώνει κρακεράκια σα να μην τρέχει κάστανο. Ξαναμιλάς.

-Το μετρητή δεν θα τον βάλεις;

-Τι;

-Το ρολόι ξέχασες να βάλεις, λέω! (Φωνάζεις)

-Α ναι, το ξέχασα. Σόρι, είμαι από τις 5 τα ξημερώματα ξύπνιος.

“Α ρε Μωυσή, έτσι παίρνεις την εκδίκησή σου μπάσταρδε;”, σκέφτεσαι και δεν ξέρεις τι να πεις στο κόκαλο που αλλάζει λωρίδες λες κι οδηγεί στο χωράφι του πατέρα του. Εξακολουθείτε να πηγαίνετε με 30 και τον βλέπεις να νταγκλάρει και να πέφτει μπροστά από τη νύστα. Τον σκουντάς και φωνάζεις.

-Είναι επικίνδυνο αυτό!

Ξυπνάει και τινάζει το κεφάλι του.

-Ε;

-Πρέπει να πας να κοιμηθείς. Είναι επικίνδυνο να κοιμάσαι στο τιμόνι λέω!

Μπουκώνει άλλα δύο κρακεράκια και γυρίζει πίσω να σου προσφέρει κι εσένα, ενώ πηγαίνετε με 40 χιλιόμετρα ανάμεσα στη μεσαία και στην αριστερή λωρίδα. Αφού τον πείθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς ότι δεν είσαι παπαγάλος και να γυρίσει μπροστά του, αυτός γκαζώνει και εξακολουθεί να μη μένει σταθερά σε καμία λωρίδα, ενώ οι καβλογκαζάκηδες εξακολουθούν να σας περνάνε ξυστά με 200. Μέσα στην απελπισία σου, προσεύχεσαι στον Κροκοδειλάκια, στον Τζακ Μπάουερ, στο Μαγκάιβερ, στον Μπάτμαν και στην αγία σακούλα, να φτάσεις σπίτι σου σώα, ενώ ακούς…

-Εγώ έχω να φάω από χτες. Είμαι κι από τις 5 το πρωί στο τιμόνι...

-Έπρεπε να έχεις πάει ήδη για ύπνο.

Λες εκνευρισμένη και σκέφτεσαι πιθανούς τρόπους να τον κλωτσήσεις έξω από το όχημα και να οδηγήσεις μόνη σου ως το σπίτι σου.

-Τι να κάνουμε; Μία μέρα έχουμε κι εμείς με απεργίες να βγάλουμε 5 φράγκα.

Δεν απαντάς, αποφεύγεις να αρχίσεις να τον πνίγεις όπως θα ήθελες κι επικαλείσαι, για άλλη μία φορά, την αγία σακούλα. Ενώ πλησιάζετε στο φανάρι κοντά στο σπίτι σου, του λες να στρίψει αριστερά. Εκείνος το προσπερνάει. Πας δίπλα στο αυτί του για να τον πείσεις να στρίψει στο επόμενο φανάρι. Τι το ‘θελες; Πάει να στρίψει στο επόμενο στενό που έχει ένα απαγορευτικό “να”. Του φωνάζεις

-Όχι σε αυτό!

Πριν προλάβεις να πεις ξανά ότι πρέπει να στρίψει στο φανάρι, το μαζεύει και πάει να στρίψει στο επόμενο στενό, που επίσης απαγορεύεται και έρχεται αυτοκίνητο από την αντίθετη πλευρά.

-Μηηηη! Απαγορεύεται εδώ!!! Στο φανάρι θα στρίψεις σου λέωωωω!

Το μαζεύει.

-Το βλέπεις το φανάρι μπροστά μας;

-Ναι.

-Εκεί θα στρίψεις αριστερά, προς τα εκεί. (δείχνεις την κατεύθυνση με το χέρι)

Φτάνετε στο φανάρι που βρίσκεται σε κεντρικότατη διασταύρωση και το περνάει “στεγνά” με κόκκινο, ενώ κατεβαίνουν κάθετα άλλα αυτοκίνητα που παραλίγο να σας τρακάρουν και να γίνετε μπίλιες νυχτιάτικα. Κόρνες σφυρίζουν, φρένα ουρλιάζουν, μούντζες εκτοξεύονται, ο μαστούρης στρίβει ανοιχτά και τα γράφει στα παπάρια του όλα… ένα κόκκινο seat σας πλευρίζει και δύο τύποι από μέσα βρίζουν τον ταρίφα.

-Ρε μαλάκα με κόκκινο περνάς; Δε βλέπεις μπροστά σου παλιοπούστη; Θες να σκοτωθούμε;

-Όχι.

-Τι όχι ρε μουνόπανο; Πήγες να μας σκοτώσεις και μου λες και όχι; Εγώ σε είδα τελευταία στιγμή και φρέναρα, αλλιώς θα στο έκανα καλοκαιρινό και θα με πλήρωνες κι από πάνω.

-Ρε φίλε, εγώ σε είδα!

-Τι λε ρε παπάρα; Τι με είδες; Με κόκκινο πέρασες ρε αρχίδι.

-Ναι, αλλά εγώ σε είδα!

Οι τύποι απηύδησαν, το ίδιο κι εσύ που ήσουν τόσο κοντά στο σπίτι και βρισκόσουν εν κινήσει, στη μεσαία λωρίδα της λεωφόρου, χωρίς να μπορείς να συνεννοηθείς με το ζαμπόν-οδηγό και να μην τον σταματάνε και οι άλλοι να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο, τουλάχιστον να φύγεις εσύ με το ταξί κι αυτός να μην πάρει άλλον στο λαιμό του.

Συνεχίζει την πορεία στην αριστερή λωρίδα με 20 χιλιόμετρα, στριγκλίζεις για να τον πείσεις να πιάσει δεξιά για να στρίψετε στο φανάρι, μόνο που δεν το ζωγράφισες για να το καταλάβει. Με τα πολλά, στρίβει ανοιχτά τη δεξιά, περνάει ξυστά από κάτι παρκαρισμένα, χωρίς να ανοιγοκλείσει καν τα μάτια του και φτάνετε. Ανοίγεις την πόρτα, βγαίνεις έξω και ξαφνικά, επικοινωνεί! Ξέρει ακριβώς τι του χρωστάς, ανοιγοκλείνει κανονικά τα μάτια του και βλέπει και το παραμικρό cent. Φρικάρεις! Του λες να πάει αμέσως για ύπνο, για να μην πεις στο διάολο και πάρει κι άλλους μαζί του. Ως προς αυτό, δεν κατάλαβε χριστό!

Εμπειρία και έξοδο από την ακινησία δεν ήθελες; Πήρες και για του χρόνου!

-Α ρε Μωυσή με τις εκδικήσεις σου.

πηγή εικόνας