"MAΪΜΟΥ" ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΚΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Στήριξη από την Αργεντινή - VENCEREMOS!
http://www.tsantiri.gr/koinonia-kinimata/minima-allilengiis-ston-elliniko-lao-apo-tin-argentini.html


Το διορθώσαμε αφού διαψεύθηκε...

2/12/2012 - ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΝΟΣ...

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, 5 μάλλον, που όλοι αδιαφορούσαμε για το τι κάνει ο διπλανός μας. Ο καθένας ζούσε την αμερικανιά του, ήταν για πάρτη του, έγραφε στα παπάρια του το γείτονα που έπεσε από τις σκάλες και ψυχορραγούσε στο πλατύσκαλο και αντί να πάρει ασθενοφόρο, γελούσε κι έπαιρνε τον κολητό στο κινητό για να του πει το "νέο". Τότε που η μόνη έγνοια ήταν το νέο τζιπ, το χτίσιμο του εξοχικού, τα πανάκριβα ρούχα που άξιζαν περισσότερο αν το νουμεράκι της τιμής ήταν τριψήφιο+ στο λογαριασμό της χρυσής πιστωτικής και το βόλεμα γενικότερα έδινε κι έπαιρνε. Δεν είχα μπει σ' αυτή τη λογική -ευτυχώς- και έτσι, δεν χρειάστηκε να βγω και απότομα όταν το 2008 "έσκασε" η κρίση με τη φούσκα των δανεισμών και άρχισε να ξεδιπλώνεται το αναπαυτικό ψέμα που μας τάιζαν και καταπίναμε με ντομ περνιόν...

Αυτό που είδα να αλλάζει με την κρίση, είναι οι άνθρωποι. Σαφέστατα όχι όλοι, αλλά αρκετοί, άρχισαν να δείχνουν περισσότερη συμπόνοια και περισσότερο ενδιαφέρον για όποιον το χρειάζεται. Άρχισαν να κινητοποιούνται και να δείχνουν εκείνη την πτυχή που φαίνεται μόνο όταν φτάνει το ανθρώπινο είδος κοντά στην απόγνωση. Μου αρέσει η απόγνωση. Δείχνει ποιος πραγματικά είναι ο καθένας μας.

Σήμερα 12/2/2012 η Κυριακή έγινε σημαδιακή. Η πόλη μου κάηκε και εξακολουθεί να καίγεται την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Κέντρα πολιτισμού παραδόθηκαν κι αυτά στις φλόγες μαζί με τράπεζες, καφετέριες και ό,τι άλλο βρέθηκε μπροστά στο μαζικό αυτό ξέσπασμα του εμφυλίου που ζούμε. Γιατί αυτή η κατάσταση, πριν από οτιδήποτε άλλο, είναι εμφύλιος πόλεμος.

Κάποτε έξω από το σπίτι που ζούσε ο παππούς μου με τον αδερφό του έγραφε "Θάνατος στον Κάρολου*". Το σύνθημα το είχαν γράψει κομμουνιστές γιατί ο αδερφός του παππού μου ήταν χωροφύλακας. Ο παππούς μου ήταν επίσης κομμουνιστής και ζούσε στο ίδιο σπίτι. Λίγο καιρό αργότερα, οι κομμουνιστές σκότωσαν τον αδερφό του.

Κάπως έτσι γίνεται και τώρα... δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα που στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Το ένα καθρεφτίζει το άλλο. Και όσο συγκρούονται, τόσο πιο χαμένοι βγαίνουν και οι δυο. Τόσο περισσότερο χάνουμε όλοι μας.

Η αντιφατικότητα όσων περιγράφω υπάρχει μόνο και μόνο για να καταλήξω στο γεγονός ότι δοθήσης ευκαιρίας όλοι θα ξαναγύριζαν στη νωθρή πλασματική πραγματικότητα των πιστωτικών καρτών. Όμως, αυτές οι ευκαιρίες τελείωσαν. Τώρα είναι η ώρα να τελειώσουμε και τον μεταξύ μας πόλεμο. Ο εχθρός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι.

*Το επώνυμο που έγραφε ήταν του παππού μου και του αδερφού του, αυτό που χρησιμοποίησα εγώ είναι τυχαίο.

Ανώνυμοι και ACTA κόλπα

Οι Ανώνυμοι στο site του Υπ. Δικαιοσύνης

Τι είναι η ACTA και πώς σκοπεύουν να λογοκρίνουν το internet

ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Πλησιάζουν οι μέρες για τα Χριστούγεννα, μπορεί να τα θεωρώ ένα BIG FAT LIE, όμως κάπως τα καταφέρνουν κάθε φορά και σε βάζουν στο τριπάκι να κάνεις δωράκια σε αγαπημένα πρόσωπα. Επειδή, από μικρή είχα το κόλλημα και ήδη σε ηλικία 5 ετών έγραφα στον Άη Βασίλη να στείλει τα δώρα μου στα φτωχά παιδάκια, είπα να κάνω κάτι και εδώ.

Δώρα θέλεις; Δώρα πάρε! Αλλά μην πας χρυσό μου να ψωνίσεις επώνυμα στου Πορδίκογλου, πήγαινε και πάρε τα δώρα σου από φιλανθρωπικό ή φιλοζωικό Bazaar. Έτσι δίνεις μεγαλύτερη αξία σε αυτό που χαρίζεις και βοηθάς και εκείνους που χρειάζονται πραγματικά υποστήριξη. Πουλάνε και χριστουγεννιάτικα στολίδια, εμ τι νόμιζες; Θα γλίτωνες φέτος; Να μην πάει το λαμπιόνι κι η γιρλάντα σύννεφο; Επίσης, για να σε κράξω, θα σου πω ότι Bazaar για καλούς σκοπούς γίνονται όλο το χρόνο και δεν είναι ανάγκη να το θυμάσαι μόνο τα Χριστούγεννα! 

Επανέρχομαι, από προσωπική εμπειρία θυμάμαι ότι είναι και πολύ φθηνά (αυτά που έχω επισκεφθεί εγώ)! Έχω αγοράσει βιβλία με 2 και 3 ευρώ και ακόμα έχω κάβα να διαβάσω!

Τι; Αναρωτιέσαι πού θα βρεις τέτοια Bazaar; Εδώ, η ατσαλάκωτη έχει την απάντηση! Πάρε κόσμε, πάρε κυρά μου να πας στο παζάρι! Κάθε μέρα και άλλο για να μη λες ότι ξέχασες να ψωνίσεις για την Κικίτσα και πού να βρεις τώρα πάγκο!

BAZAAR 2011+

26 & 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ - Χριστουγεννιάτικο Φιλανθρωπικό Bazaar των "Φίλων του Παιδιού" http://www.coco-mat.com/?i=coco_gr.el.news&id=626

26 & 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ - Το χριστουγεννιάτικο Bazaar του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=103&artid=118210

26 & 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ - Book Sale & Mini Bazaar adespotologio http://www.adespotologio.gr/node/392

2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία «Συμπράττω» διοργανώνει Χριστουγεννιάτικο bazaar με στόχο τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν να καλύψουν βασικές ανάγκες συνανθρώπων μας που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Το bazaar θα γίνει στο Πολιτιστικό Κέντρο Μίκης Θεοδωράκης την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 6 με 9 το βράδυ και την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 10 το πρωί με 9 το βράδυ. Όλα τα προϊόντα διατίθενται σε συμβολικές τιμές.

3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - Πολυχώρος "ΦΩΣ" www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=422814&cid=13 

3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - Χριστουγεννιάτικο παζάρι στο κέντρο ημέρας για το παιδί  "το Λιθαράκι" (για παιδιά με αναπτυξιακές  διαταραχές) http://dwsepare.ning.com/forum/topics/5416537:Topic:501040

4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - Οργανισμός ΑΜΥΜΩΝΗ που στηρίζει τα παιδιά με πρόβλημα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες. http://www.dietup.gr/ta-nea-ths-agoras/4049-kinhsh-agaphs-apo-to-kthma-mpraimniwth-pros-thn-amymwnh.html

3 & 4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - BAZAAR ΣΠΑΖ http://www.spazgreece.gr/selida2.asp?sdid=31&selida_id1=31&news_id1=7

3 & 4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΑΡΩΓΗ - http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/261599/to-hristougenniatiko-bazaar-tis-arogis/

7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - Σύλλογος "ΕΛΠΙΔΑ", Χριστουγεννιάτικο Bazaar στο Ξενοδοχείο Πεντελικόν στη Κηφισιά (Δεληγιάννη 66) στις 7 Δεκεμβρίου 2011, ημέρα Τετάρτη και ώρες 10:00 – 20:00. Εκεί όπως κάθε χρόνο μπορείτε να αγοράσετε σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές τα δώρα σας για τις γιορτές καθώς και χριστουγεννιάτικες κάρτες που έχουν φιλοτεχνήσει τα παιδιά του Ξενώνα. Συμμετέχουν και φέτος πολύ γνωστές επιχειρήσεις με εκλεκτά είδη. 

10 & 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ BAZAAR ΖΕΗ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150472247822152&set=a.440403292151.225929.353427217151&type=1&theater

10-18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - Το Φιλοζωικό Σωματείο «Η Αγάπη» και η Ομάδα Θετικής Εκπαίδευσης Σκύλων «Hug4Dogs»  διοργανώνουν  Χριστουγεννιάτικο Bazaar για τα αδέσποτα από τις 10 ως τις 18 Δεκεμβρίου 2011 στο χώρο δραστηριοτήτων της Hug4Dogs (Τ. Οικονομίδη 49 – Καλαμαριά). http://www.econews.gr/2011/10/17/adespota-bazaar-thessaloniki/

 

11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - BAZAAR SAPT HELLAS  http://sapt.gr/news_det.php?nn=86

16 & 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - Χριστουγεννιάτικο παζάρι διοργανώνει το πρόγραμμα απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, στην Πλατεία Συντάγματος και στην αίθουσα εκδηλώσεων «Μετρό», την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου και την Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010, από τις έντεκα το πρωί έως και τις οκτώ το βράδυ. Στο παζάρι μπορεί κανείς να βρει χειροποίητα δώρα, στολίδια και γλυκά, φτιαγμένα από τις δημιουργικές ομάδες του προγράμματος, αλλά μπορεί και να (απ)ασχοληθεί με το να φτιάξει τα δικά του στολίδια, στα εργαστήρια που θα λειτουργούν. Τα έσοδα του παζαριού θα διατεθούν για τις ανάγκες του προγράμματος.



18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ - ΖΩΟΦΙΛΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
'ΩΡΕΣ : 14.00 - 23.00
NIXON BAR-RESTAURANT-CINEMA
(Αγησιλάου 61Β, Κεραμεικός. Πίσω από το Bios )

Σας περιμένουμε στο χώρο του κινηματογράφου του Nixon για τα ψώνια και τα δώρα της τελευταίας στιγμής, πριν τα Χριστούγεννα, με αντικείμενα φτιαγμένα με μεράκι από φίλους δημιουργούς!
Μία βόλτα που συνδυάζετε ιδανικά με το Brunch του Nixon για μια υπέροχη Κυριακή με καφέδες-cocktails και...last minute shopping !!!

Συμμετέχοuν :
Fairy Kate (Διακοσμητικά +Κοσμήματα)
Dimitra Antonea (Ρούχα)
Σοφία Κουτσούκου (Κόσμημα)
Stella's touch (Κοσμήματα)
Anna Nikita (Aξεσουάρ)
Κική (Σαπούνια)
Mmjewels (Κοσμήματα)
Natalie's children-wear (Παιδικά ρούχα-τσάντες-κοσμήματα)
En Artists (Εύη +Νικόλ) (Ζωγραφιστά Καλαπόδια)
Ραπτομηχανόβιες ( Ρούχα - Αξεσουάρ )
Ζωοφιλικός Σύλλογος Ελευσίνας. (Διακοσμητικα αντικείμενα - αξεσουάρ - delicatessen)
ΚrikrileOn. (κουκλάκια )
Ismini & Vasia Pachi (Κοσμήματα )
Μίλτιάδης Σκούντζος (κοσμηματα)
Συμεών Τσακίρης (σουβέρ-βιβλιαράκια-καδράκια)


 

ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ - CHARITY SHOP http://www.karavani.gr/greek/secondhand/index.html 

Υ.Γ.

Δυστυχώς στην έρευνά μου δεν βρήκα αντίστοιχες δράσεις εκτός Αττικής, εκτός από 2 στη Θεσσαλονίκη. Εάν γνωρίζετε κάποιες, γράψτε τις στα σχόλια!  

ΣΤΕΙΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ

-Τι σου φταίει το γατί να το ευνουχίσεις;
-Δεν είναι "τιμωρία". Για να το προστατέψω το κάνω, για να γλιτώσει αρρώστιες και...
-Και θα πας να το κάνεις τρανσέξουαλ;
-Αυτό που λες δεν στέκει. Δεν κάνει αλλαγή φύλου, δηλαδή αν εσύ κάνεις βασεκτομή θα είσαι ευνούχος; Όχι, απλά στείρος θα είσαι!

-Θα το καταδικάσεις το ζώο και μετά πώς θα ζήσει έξω;
-Όπως ζούσε και πριν, απλά χωρίς αφροδίσια.
-Θα γίνει φλούφλης.
-...

Κάπου εκεί αλλάζει το θέμα, γιατί παρόλο που γνωρίζεις την αγνότητα του κινήτρου σου, δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις ότι διαφωνείς και να σώσεις το χρόνο σου. Περνάς 5-6 ώρες στο "πολεμικό" χειρουργείο φτιάχνοντας κρεβατάκια για να υποδεχτούν τα εγχειρισμένα ζωάκια, κοιτάζοντας κάθε λίγο αυτά που χειρουργήθηκαν για να μην ξεράσουν και πάθουν αναρρόφηση, αποστειρώνοντας εργαλεία και όλα αυτά, με έναν τεράστιο κόμπο στο λαιμό και τάσεις λιποθυμίας επειδή δεν αντέχεις να πονάνε κι επειδή οι δύο άνθρωποι που προσπάθησαν να σε αποτρέψουν, ξύπνησαν κάποιες -ανεξήγητες λογικά- τύψεις μέσα σου.

Παίρνεις το γάτο, επιστρέφεις σπίτι σου, νιώθεις κουρέλι. Πέντε ώρες αργότερα, βγαίνεις έξω με μια φίλη και εκεί που ο κόμπος έχει κατσικωθεί στο λαιμό σου και δεν λέει να πάει στα τσακίδια, σου λέει η φίλη ότι είδε κι άλλο πτώμα από μικρό γατί λίγο πιο κάτω, στο σημείο από που έχετε μαζέψει ήδη τόσα νεκρά... εκεί κάπου φρικάρεις, το στομάχι σου γίνεται κόμπος. Φροντίζεις -όπως έχεις κάνει δεκάδες φορές στο παρελθόν- να μην μείνει το πτώμα στο δρόμο και να τσαλαπατιέται το δόλιο από κάθε παπάρα περαστικό. Μόλις τελειώσεις με αυτό και αρχίσεις ξανά να αναπνέεις κανονικά, φεύγει ο κόμπος από το λαιμό, μαζί με τις τύψεις σου. Ξέρεις ότι σήμερα, με κάθε μία στείρωση γλίτωσες άλλες 40+ ψυχές που θα γεννιόντουσαν στο δρόμο, στο κρύο, στο έλεος των ανώμαλων και της αιματηρής ασφάλτου. Γλίτωσες από δεκάδες πτώματα που κείτονται στο οδόστρωμα για να τα πατάνε ξανά και ξανά οι ρόδες, μέχρι να λιώσει το άψυχο κορμί πάνω στην άσφαλτο και όλοι να το προσπερνούν, λες και είναι κάτι φυσιολογικό να βλέπεις σκοτωμένα ζώα στο διάβα σου. Αν ήταν έτσι θα έπρεπε να βλέπεις και σκοτωμένα ανθρώπινα μωρά, να τα πατάνε ξανά και ξανά οι ρόδες των αυτοκινήτων, μέχρι να περάσεις εσύ ή κάποιος άλλος άνθρωπος να τα θάψει ή να τα πετάξει στα σκουπίδια σαν χρησιμοποιημένη σερβιέτα.

Υ.Γ.
1. Δεν είμαι σίγουρη αν θα απαντήσω τυχόν σχόλια σε αυτό το post. Έχω πλύνει αρκετό αίμα από τα χέρια μου και δεν ήταν δικά μου τα θύματα, οπότε δεν θέλω να μπω σε "debate" για το θέμα της στείρωσης.
2. Αν εσύ, κάθε φορά που έκανες σεξ έσπερνες και αδέσποτα παιδιά, θα βρισκόμασταν ακόμα στο 1700. Φόρα την καπότα σου, πάρε τα αντισυλληπτικά σου και ξεπέρνα το.

Απίστευτη επιστολή μιας γιαγιάς 96 ετών σε διευθυντή τραπέζης!

Μου το έστειλαν με email:


Οι New York Times πριν λίγο καιρό δημοσίευσαν την επιστολή μιας γιαγιάς 96 ετών (!) που απευθυνόταν στον διευθυντή της τράπεζας με την οποία συνεργαζόταν.
Θα διαπιστώσετε ότι η Αμερικάνα γιαγιά και χιούμορ διαθέτει και εξυπνάδα και αν μη τι άλλο μας βάζει ...ιδέες.

«Αγαπητέ κύριε, Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 νανοδευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!

Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει κυρίως γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου.

Έχω προσέξει πως κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σας η μόνη μου παρηγοριά είναι η απρόσωπη και ασύμφορη οντότητα που έχει γίνει η Τράπεζά σας.

Από εδώ και στο εξής, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς, θα κάνω τις συνδιαλλαγές μου μαζί σας προσωπικώς.

Οι πληρωμές της υποθήκης και του δανείου μου δε θα γίνονται αυτόματα, αλλά θα φτάνουν στην Τράπεζά σας με επιταγή στο όνομα ενός υπαλλήλου, που θα ορίσετε εσείς. Να θυμάστε πως είναι αδίκημα να ανοιχτεί η αλληλογραφία που θα περιέχει την επιταγή από κάποιον άλλον και όχι από τον παραλήπτη.

Σας επισυνάπτω την αίτηση που θα πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος που θα ορίσετε. Σας ζητώ συγγνώμη για το 8σελιδο μέγεθός της, αλλά θα πρέπει να γνωρίζω γι' αυτόν όσα γνωρίζει η Τράπεζά σας για μένα.

Σημειώστε πως όλες οι πληροφορίες που αφορούν το ιατρικό ιστορικό του θα πρέπει να υπογραφούν από το αρμόδιο Υγειονομικό τμήμα, ενώ και οι πληροφορίες για τα οικονομικά του θα πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα θεωρημένα αντίγραφα-ντοκουμέντα.

Στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσω ένα PIN, τον οποίο θα χρησιμοποιεί ο υπάλληλός σας στις συναλλαγές μαζί μου.

Λυπάμαι, αλλά δε θα είναι μικρότερο από 28 νούμερα - τόσα είναι και τα νούμερα που πληκτρολογώ κάθε φορά που καλώ το telephone banking και πρέπει να συνδεθώ με το λογαριασμό μου. Κι επειδή, όπως λένε, η μίμηση είναι η υπέρτατη κολακεία, επιτρέψτε μου να σας αντιγράψω!

Επιτρέψτε μου επίσης να σας γνωστοποιήσω και τα ακόλουθα. Όταν θα μου τηλεφωνείτε, θα πατάτε τα ακόλουθα κουμπιά:

1: Για να κλείσετε ραντεβού να με δείτε.

2: Για να με ρωτήσετε για μια πληρωμή που δεν έγινε.

3: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο σαλόνι σε περίπτωση που είμαι εκεί.

4: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην κρεβατοκάμαρα σε περίπτωση που κοιμάμαι.

5: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην τουαλέτα σε περίπτωση που με καλεί η φύση..

6: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο κινητό μου σε περίπτωση που λείπω από το σπίτι.

7: Για να στείλετε e-mail στον υπολογιστή μου, απαιτείται ένας μυστικός κωδικός, ο οποίος και θα σας αποσταλεί εν ευθέτω χρόνω.

8: Για να επιστρέψετε στο κύριο μενού και να ξανακούσετε τις επιλογές 1-7.

9: Για να διατυπώσετε κάποιο αίτημα ή παράπονο. Κατόπιν θα μπείτε σε αναμονή ανάλογα με την πληρότητα του αυτόματου τηλεφωνητή μου.

Καθ' όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος θα παίζει χαλαρωτική μουσική.

Αν, ωστόσο, χρειαστεί να περιμένετε πολύ, λυπάμαι, αλλά ακολουθώντας και πάλι το παράδειγμά

σας, θα πρέπει να σας χρεώσω με ένα ποσό για τη διαδικασία.

Κλείνοντας, σας εύχομαι ένα ευτυχισμένο και λιγότερο κερδοφόρο νέο έτος.

Η ταπεινή σας πελάτισσα.»"

ARMED

Προχθές το είδα στον ύπνο μου, σήμερα το διάβασα στις ειδήσεις: 

Τη λήστεψαν και την έστειλαν στο νοσοκομείο! 

Βίασαν ανήλικη μπροστά στον πατέρα της. 

Έτσι ξεσπάει η "κρίση" τους. Κι εμείς διαβάζοντάς αυτά μπαίνουμε πιο βαθιά στη φυλακή του τρόμου και της ανησυχίας μας. 

Εγώ δεν πρόκειται να ζήσω έτσι. Θα ζω ελεύθερη ή καθόλου.

Ο φόβος είναι μεγάλο μαστίγιο... γι' αυτό χρειάζομαι ένα όπλο. 

 

Σας αγαπώ xx

ME AND MY BIG MOUTH

 
Φαντάσου έναν κόσμο όπου όλοι μπορούν να μιλάνε απροκάλυπτα σε όλους. Δεν υπάρχει πληθυντικός ευγενείας, ούτε τυπικές συνομιλίες, ούτε small talk, ούτε περιορισμοί στα μπινελίκια. Όλα είναι θεμιτά! Δεν σε ενδιαφέρει αν θα παρεξηγηθεί ο άλλος όταν του πεις ότι είναι παπαροβιόλης, δεν θα παρεξηγηθείς κι εσύ όταν σου πει ότι είσαι καργιόλης και όλα κυλάνε μια χαρά, ελεύθερα.

Πλαίσια και όρια... είναι παντού, περιορίζουν τα πάντα, τακτοποιούν τη συμπεριφορά μας "καθώς πρέπει" και αν παρεκκλίνουμε βρισκόμαστε εκτεθειμένοι κοινωνικά. Μπούρδες. Δεν θέλω να χωρέσω σε αυτά τα ηλίθια πλαίσια κι όποτε το κάνω, πάω κόντρα στη φύση μου και στον εαυτό μου. Είναι θέμα επιβίωσης στη βρωμερή κοινωνία και μαθαίνουμε από νήπια να ζούμε μέσα στο καταναγκαστικό όριο.

Συνήθως προτιμώ τη σιωπή από το να πω κάτι που θα με εκθέσει. Απλά και μόνο επειδή δεν μου αρέσει να παραχωρώ το προβάδισμα στη λεκτική κόντρα. Όμως, σε στιγμές θυμού, ενθουσιασμού ή μετά από μερικά χαλαρωτικά ποτάκια, το ανοίγω και όποιον πάρει ο χάρος (συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου). Εδώ ισχύει το πετυχημένο σλόγκαν "καλύτερα να μασάς", αλλά ρε πούστη μου δεν γίνεται να μην "ξαλαφρώνουμε" ποτέ. Αν δεν του πεις του άλλου στα μούτρα ότι τον θεωρείς σπαζαρχίδη και ο μόνος λόγος που του μιλάς είναι από ευγένεια προς τον κοινό γνωστό σας, θα σκάσεις!

Κάποτε με ένα κολλητό παίζαμε ένα "παιχνίδι", δεν ξεκίνησε ως παιχνίδι βέβαια, αλλά εκεί κατέληξε, πριν το κόψουμε τελείως γιατί κινδύνεψε η σωματική μας ακεραιότητα. Το παιχνίδι ήταν word fight, όπου προσβάλλαμε ο ένας τον άλλο με μίσος και μένος. Λέγαμε τα πάντα χωρίς να λογοκρινόμαστε, κυρίως ό,τι χειρότερο μπορούσε να ακούσει ο άλλος, θίγαμε εαυτούς, σπίτια, οικογένειες, μειονεκτήματα, ευαισθησίες, "αγκάθια", συναισθήματα, πληγές, τα πάντα! Τίποτα δεν έμενε άθικτο σε αυτή τη μάχη. Ανεβάζαμε πίεση κάθε φορά, αλλά το συνεχίζαμε. Όποτε βρισκόμασταν το ίδιο έργο σε δημιουργικές παραλλαγές, κόλλημα στην καφρίλα. Προσπαθούσαμε να ανασύρουμε ό,τι πονάει πιο πολύ τον άλλο και να του το τρίψουμε στα μούτρα. Με βοήθησε αυτό το παιχνίδι. Με ελευθέρωσε και με δυνάμωσε. Πλέον αντέχω να ακούσω οτιδήποτε, γιατί να μην μπορώ να πω και οτιδήποτε;

Έχω απομακρύνει πολλούς ανθρώπους από κοντά μου μιλώντας ανοιχτά. Από πολύ μικρή ηλικία μάλιστα... κανείς τους δεν ήθελε να λέω ευθέως τι πιστεύω. Τώρα,  μιλάω στους πολύ κοντινούς ή καθόλου. Εκτός από τις φορές που θα πιω κάτι παραπάνω και θα βρεθεί εκείνη την ώρα το "κατάλληλο" θύμα που θα του έρθει από εκεί που δεν το περιμένει… μιζέρια. Δεν πιστεύω ότι ο σεβασμός βρίσκεται στα λόγια. Όταν λες κάτι “με τρόπο” τις πιο πολλές φορές αλλοιώνει το νόημα. Δεν γίνομαι κατανοητή όταν μιλάω “με τρόπο”, λίγο τρομακτική μόνο. Τώρα, που λόγω κρίσης οι άνθρωποι ζορίζονται πολύ και θυμώνουν εύκολα, έχουν αρχίσει να μιλάνε λίγο πιο ωμά. Είναι μια αρχή αν θες τη γνώμη μου. Ένα πέπλο απ’ τα πολλά που έπεσε πριν τελειώσει ο χορός.
Μίλα ελεύθερα, ζήσε ελεύθερος, τα πλαίσια σου κλέβουν τη ζωή, ξεπέρνα τα.



image source ebaumsworld.com

Wonder Festival

Είναι:
δωρεάν
για όλους
την Κυριακή 2/10
στην Τεχνόπολη
για καλό σκοπό!

KOULOURI

Την περασμένη εβδομάδα, επιστρέφοντας από κάτι δουλειές, σταμάτησα σε ένα συνοικιακό σούπερ μάρκετ. Βγαίνοντας από εκεί με 2 σακούλες απαραίτητα, καθημερινά τρόφιμα, όπως ψωμί, γάλα κ.λπ. παρατήρησα για πρώτη φορά κόσμο να κοιτάζει, πρώτα τις σακούλες και μετά εμένα, με ύφος άγριο και παράξενο. Νόμιζα πως ήταν ιδέα μου, ώσπου με πλησίασε ένας νεαρός άντρας και μου είπε ειρωνικά
- Είναι βαριά τα ψώνια κοπελιά;
- ... (δεν απάντησα)
- Άντε, καλοφάγωτα! Καλοφάγωτα!
- ... (τι σκατά θέλει αυτός τώρα;)

Τον προσπέρασα κι επέστρεψα σπίτι μου συλλογιζόμενη τι είχε συμβεί στα προηγούμενα 500 μέτρα, από το σούπερ μάρκετ ως το σπίτι. Είναι φανερό, ο κόσμος πεινάει. Ήδη σε στραβοκοιτάζουν αν συγκαταλέγεσαι στους λίγους που έχουν ακόμα δυνατότητα να αγοράζουν 2 σακούλες τρόφιμα. Όπου να 'ναι, δεν θα τολμάει άνθρωπος να κυκλοφορήσει με κουλούρι στο χέρι!

Χτες ένας αλλοδαπός έκλεψε ένα κουτί μπισκότα από το μεγάλο σούπερ μάρκετ της περιοχής. Παλιότερα μπορεί να του την έλεγα. Τώρα όμως τι να του πω; Βλέπω τη γυναίκα του και τα παιδιά του να ψάχνουν κάθε μέρα το σκουπιδοτενεκέ έξω απ' το σπίτι μου για τροφή. Να του πω "Γιατί το πήρες χωρίς να το πληρώσεις;" λες και δεν ξέρω. Λες και ζει στη χώρα που δεν κλέβει κανείς. Ήδη αυτοί που ηγούνται στην πολιτική, στη θρησκεία και στα "κοινωνικά" ιδρύματα έχουν κλέψει τόσα πολλά που δεν έμειναν άλλα να κλέψουν και παίρνουμε δάνεια για να μπορούν να συνεχίσουν το "λαμπρό έργο" των κλοπών τους.
Το μόνο κακό είναι ότι τα λεφτά δεν τρώγονται, σε αντίθεση με την ανθρώπινη σάρκα. Όταν λοιπόν γίνουμε όλοι ζόμπι από τους ψεκασμούς, την προπαγάνδα και την πείνα κι αρχίσουμε να τρωγόμαστε κυριολεκτικά μεταξύ μας, δεν θα γλιτώσουν ούτε εκείνοι, ούτε τα παιδιά τους, ούτε κανείς.

Two -short- true stories:

Ένας Λευκορώσος είπε: Έλληνας είσαι; Έχεις τη συμπαράστασή μου. Τα ίδια μας έκαναν κι εμάς μέχρι που βγήκαμε στους δρόμους κι αρχίσαμε να τους πυροβολούμε. Εσείς ακόμα; Άντε, τι περιμένετε;

Ένας Καναδός είπε: Έρχομαι στη χώρα σας και θα αφήσω όσα λεφτά μπορώ για να σας βοηθήσω. Το ίδιο θα κάνουν και πολλοί φίλοι μου. Σας λυπόμαστε.

Τώρα που ευθυμήσατε με το κατατονικό post μου, φάτε για παρηγοριά ένα Koulouri από Les Chakachas: 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Χθες βγήκα βόλτες το μεσημέρι και το βράδυ. Το βράδυ μάλιστα κάθισα και μισή ώρα στην πλατεία της περιοχής μου που δεν είναι τραγικά για να καθίσει κανείς, όχι ακόμα τουλάχιστον...
Ο απολογισμός ήταν θλιβερός. 
Είδα συνολικά 6 ανθρώπους να ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια. Δηλαδή 4 περισσότερους από την περασμένη εβδομάδα. Μάλιστα 2 μανάδες ψάχνουν σχεδόν κάθε μέρα γυρνώντας από κάδο σε κάδο με μια σακούλα σούπερ μάρκετ να κρέμεται στο χέρι τους για να τη γεμίσουν με ό,τι βρουν. Προμηθεύονται την τροφή των παιδιών τους από τα σκουπίδια όλων μας. Το βράδυ ήταν ακόμα πιο άσχημα. Ένας νεαρός, ένας άντρας και μια γυναίκα γύρω στα 45, ζητιάνευαν ή προσπαθούσαν να πουλήσουν χαρτομάντιλα, κοιτάζοντας και μετρώντας κάθε μπουκιά των ανθρώπων που έτρωγαν στην πλατεία. Δεν φαινόντουσαν για πρεζάκια... πεινασμένοι και ταλαιπωρημένοι φαινόντουσαν, άντε και λίγο σαλεμένοι, αλλά και ποιος δεν είναι;
Μου θύμισαν μια γριούλα με πάρκινσον που ζητιάνευε καθημερινά στη σκάλα του μετρό κρατώντας την ίδια σκουριασμένη, άδεια κονσέρβα τόνου για να της δώσουν ό,τι έχουν ευχαρίστηση. Δεν μιλούσε ποτέ, μόνο έτρεμε. Είχε φωτεινά μπλε μάτια και πολύ ζαρωμένο δέρμα. Έμοιαζε σίγουρα για 80+ χρονών και βρισκόταν εκεί ακόμα κι όταν χιόνιζε. Φέτος δεν την έχω δει καθόλου.
Θυμάμαι εκείνη την ιστοριούλα του Μπουκόφσκι... μιλούσε για ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που δεν είχε πλέον χρήματα για να ζήσει. Και ο άντρας σκότωσε τη γυναίκα και μετά αυτοκτόνησε με το όπλο του για να πεθάνουν αξιοπρεπώς. Βρήκαν τα πτώματά τους πολύ αργότερα γιατί οι γείτονες δεν ασχολήθηκαν με τους πυροβολισμούς και με την απουσία των γέρων.
Όπου να 'ναι θα σκοτώνεται ο κόσμος για ένα γάλα ή μια τυρόπιτα... θα κλέβουν τα ψώνια του σούπερ μάρκετ -από όποιον αγοράζει ακόμα- για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Οι σκύλοι και οι γάτες ήδη έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται γιατί τους τρώνε οι μετανάστες. Η κλιμάκωση όλου αυτού του ξεπεσμού είναι τρομακτική. Δεν έχει να κάνει με τους πολιτικούς που θα βρίσκονται στην κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς αυτοί δεν πρόκειται να ρισκάρουν τις θεσούλες τους μπροστά στους ξένους για να φάνε τα παιδιά των πρώην υπαλλήλων και νυν ανέργων. Η αλληλεγγύη ίσως "απαλύνει" κάποιες περιπτώσεις, αν έχει κανείς ακόμα λίγη αξιοπρέπεια, ας τη μοιραστεί με όποιον τη χρειάζεται και δεν θα του μείνει η μισή. Επίσης, μην τους ψηφίσετε! Ψηφίστε τον κανέναν αν χρειαστεί, όχι τους ίδιους σκατάδες. Και αν δείτε ξανά εφορευτική επιτροπή να επιτρέπει σε ανθρώπους να ψηφίζουν 5-6 φορές και χωρίς ταυτότητα όπως έγινε στις δημαρχιακές της Αθήνας πέρυσι, ξηλώστε τους από τις θέσεις τους, βγάλτε τους στο δρόμο και κατουρήστε τους! Αρκετά με το δούλεμα.
Τα χειρότερα έρχονται. Το ίδιο κι ο Χειμώνας.

The man I admire

I want to do it like Bukowski...

Some of his awesome quotes...

"The nine-to-five is one of the greatest atrocities sprung upon mankind. You give your life away to a function that doesn't interest you. This situation so repelled me that I was driven to drink, starvation, and mad females, simply as an alternative."
—Sunlight Here I Am: Interviews & Encounters 1963-1993, 2003

I could see the road ahead of me. I was poor and I was going to stay poor. But I didn't particularly want money. I didn't know what I wanted. Yes, I did. I wanted someplace to hide out, someplace where one didn't have to do anything. The thought of being something didn't only appall me, it sickened me . . . To do things, to be part of family picnics, Christmas, the 4th of July, Labor Day, Mother's Day . . . was a man born just to endure those things and then die? I would rather be a dishwasher, return alone to a tiny room and drink myself to sleep."
—Ham on Rye, 1982

"Drinking is an emotional thing. It joggles you out of the standardism of everyday life, out of everything being the same. It yanks you out of your body and your mind and throws you against the wall. I have the feeling that drinking is a form of suicide where you're allowed to return to life and begin all over the next day. It's like killing yourself, and then you're reborn. I guess I've lived about ten or fifteen thousand lives now."
—Interview, London Magazine, December 1974-January 1975

"I was naturally a loner, content just to live with a woman, eat with her, sleep with her, walk down the street with her. I didn't want conversation, or to go anywhere except the racetrack or the boxing matches. I didn't understand t.v. I felt foolish paying money to go into a movie theatre and sit with other people to share their emotions. Parties sickened me. I hated the game-playing, the dirty play, the flirting, the amateur drunks, the bores."
—Women, 1978

Επίκαιρο ποίημα 100 ετών

Αν και δεν το συνηθίζω, το συγκεκριμένο το βρήκα πολύ ενδιαφέρον για να μην το δημοσιεύσω...

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΕΤΩΝ 4!

Μία ζωγράφος 4 ετών αποδεικνύει ότι η μεγαλοφυία της δημιουργικότητας χωρίς τα όρια της μάθησης, διαπρέπει ανεξαρτήτως ηλικίας. Η Aelita Andre ζωγραφίζει στο studio της χρησιμοποιώντας διαφορετικές τεχνοτροπίες με τον πιο δημιουργικό τρόπο, εκείνον που μόνο ένα παιδί μπορεί να εφαρμόσει.

Το βίντεο διαρκεί 13 λεπτά, αλλά αξίζει πολύ να το δείτε.

Aelita Andre - Prodigy of Color Exhibition in New York City

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΦΙΚΤΟ

Απλά εντυπωσιακό: Placa Catalunya, Βαρκελώνη. Χιλιάδες κόσμος μαζεμένος, από διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις, χωρίς τσακωμούς, χωρίς τσαμπουκάδες, χωρίς φασαρίες. Στο κέντρο της πλατείας ανέβαινε όποιος ήθελε παίρνοντας σειρά και από κάτω, ο κόσμος καθισμένος ψήφιζε αν τους εκφράζουν τα λεγόμενά του ή όχι. Πολλές φορές για να μην κάνουν φασαρία, ψήφιζαν με 3 χειρονομίες (όχι, αλλαγή ατόμου και παλαμάκια - τα οποία ήταν σα το "γεια" με το ένα χέρι, επίτηδες για να μην κάνουν φασαρία!). Την ώρα που μιλούσε ο κόσμος, δίπλα ήταν 2 κοπέλες οι οποίες μετέφραζαν στη νοηματική και κανείς δε μιλούσε για να ακούνε τί λέει ο ομιλητής. 

Δεν έχω ξαναδει στη ζωή μου κάτι τέτοιο και ανατρίχιασα. 

Στη Μαδρίτη είπαν να πίνουν μόνο νερό για να μην προκαλούν. Μαθήματα δημοκρατίας και πολιτισμού. Ένα μεγάλο μπράβο! Εύχομαι κάποτε να μπορούμε να είμαστε κι εμείς έτσι... 

Ευχαριστώ θερμά τη φίλη μου Vicky, για τη φωτογραφία και την περιγραφή.

-----

Αν το έκαναν εκείνοι, μπορούμε κι εμείς. Αν υπάρχεις εσύ κι εγώ που το υποστηρίζουμε και το επιθυμούμε, σίγουρα δεν είμαστε οι μόνοι. Άρα είναι ευφικτό. Και η μικρότερη αλλαγή που προκαλούμε εμείς, φέρνει σιγά-σιγά μεγαλύτερες. Θυμήσου το φαινόμενο της πεταλούδας...

Το μονο που με κάνει να πιστεύω στους ανθρώπους πλέον, είναι το γεγονός ότι πιστεύω στον εαυτό μου.

ΑΣΕ ΜΕ ΜΑΜΑ - ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ!

Είσαι τεσσάρων και βρίσκεσαι στο ροζ, παιδικό σου δωμάτιο. Κάθεσαι με τις πιτζάμες στην άκρη του κρεβατιού, ενώ η μαμά σου διαλέγει τα ρούχα σου από τη ροζ ντουλάπα. Μοιάζεις με μικρή κουκλίτσα, έχεις όμορφες ξανθές μπουκλίτσες, γλυκιά φατσούλα και εκείνη επιλέγει πώς θα σε ντύσει και θα σε χτενίσει, σχηματίζει την εικόνα που θέλει και στη φοράει. Μόνο που εσύ δεν ήσουν σαν τα άλλα καλά κοριτσάκια… 

-          -Αλκμήνη μου, έλα να ντυθείς.

-          -Ναι μαμά.

-          -Θα φορέσεις αυτό το κολάν και αυτό το πουλοβεράκι.

-          -Μα μαμά με τσιμπάει αυτό.

-          -Ναι, αλλά σου πηγαίνει πολύ και είναι μοντέρνο.

-          -Τι είναι μοντέρνο;

-          -Είναι να ντύνεσαι και να δείχνεις όμορφη. Φόρεσέ το.

-          -Δεν θέλω.

-          -Δεν θες να είσαι όμορφη;

-          -Ναι, αλλά με τσιμπάει…

-          -Θα φορέσεις το φανελάκι από μέσα και δεν θα σε τσιμπάει.

-          -Μα με τσιμπάει στα χέρια!

-          -Έλα αγάπη μου, φόρα το. θα είσαι ωραία, θα είσαι μοντέρνα!

-          -ΑΣΕ ΜΕ ΜΑΜΑ! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ!!! 

Κάπως έτσι η μαμά σου σταμάτησε να σε ντύνει και σου αγόραζε μόνο τα απαραίτητα. Εσύ είχες ησυχάσει και δεν θα γινόσουν με τίποτα «μοντέρνα», δεν σου άρεσε αυτή η λέξη, αντιπαθούσες το άκουσμα και τα άβολα ρούχα που σου προκαλούσαν φαγούρα. Σου άρεσε μόνο να ντύνεσαι ηρωίδα κάποιου παραμυθιού ή ηρωίδα από τα καρτούν που έβλεπες. Φανταζόσουν ότι έχεις υπερφυσικές δυνάμεις. Φορούσες μια μπέρτα, τις γαλότσες σου, έπαιρνες ένα πλαστικό καλάμι για σπαθί και τριγυρνούσες όλο χαρά φωνάζοντας «Είμαι η Σίρααα!». Πολεμούσες το κακό και ήσουν ευτυχισμένη. 

Πέρασαν χρόνια, έγινες γυναίκα, πλέον διαλέγεις τα ρούχα σου μόνη σου και φτιάχνεις τη δική σου εικόνα. Αλλά ακόμα να δεχτείς εκείνη τη λέξη «μοντέρνα», τι πάει να πει μοντέρνα δηλαδή; Γιατί να φοράς ότι δείχνουν τα περιοδικά; Γιατί να περνάς τόσες ώρες απ’ τη μέρα σου προσπαθώντας να είσαι στη μόδα, να χωράς στο σώμα που πρέπει, στο παντελόνι που προστάζει, στο αυτοκίνητο που υποδεικνύει, στη σχέση που εγκρίνει και στη ζωή που επιβάλλει η κυρά Μόδα; Γιατί να στριμώξεις όλη σου την ύπαρξη μέσα σε ένα πρότυπο, για να ανήκεις πού; 

Αφού βλέπεις ότι έτσι δεν ανήκεις ούτε στον εαυτό σου, πώς γίνεται να ανήκεις στο σύνολο; Κι αν ανήκεις στο σύνολο, νομίζεις ότι σε αποδέχονται και σε βλέπουν; Αόρατος είσαι! Γιατί μοιάζεις με κλωνοποιημένο πλασματάκι, ντυμένο, χτενισμένο και φτιαγμένο ακριβώς όπως όλα τα πλασματάκια γύρω του. Δημιουργείτε, όλοι μαζί, μια θάλασσα από πλασματάκια και αποδέχεστε το ένα-το άλλο. Μια εικόνα σαν τα πανομοιότυπα, εξωγήινα παιχνιδάκια του Toy Story, εκείνα που περιμένουν στριμωγμένα μέσα στο κουτί με το γάντζο μέχρι να ρίξει κέρμα κάποιο παιδάκι και να πιάσει ένα απ’ το κεφάλι με τη δαγκάνα του παιχνιδιού.

Κι ενώ έχεις ησυχάσει τόσα χρόνια και δεν γεμίζεις το κεφάλι σου με περιττά lifestylίστικα σκουπίδια, έρχεται ο μάγκας ο Μέρφυ με τους νόμους του και σου σκάει μια αεροπλανική σφαλιάρα. Σου προσφέρουν μια δουλειά λοιπόν, μια ωραιότατη συνεργασία κι εσύ τη δέχεσαι μ’ ένα κόμπο στο λαιμό. Ξέρεις ότι μπορείς να γράψεις για οτιδήποτε, από σερβιέτα μέχρι ασφάλειες, από τσόντα μέχρι προσευχή κι από πιγκάλ μέχρι πυραύλους… αλλά για μόδα δεν έχεις γράψει ποτέ! Κι αφού όταν αναλαμβάνεις να κάνεις κάτι, οφείλεις να το κάνεις και καλά, περνάς μια ίωση και μαζί μ’ αυτή μελετάς, διαβάζεις, κοιτάς εικόνες, βλέπεις βίντεο με πασαρέλες και σχεδιαστές, ξεφυλλίζεις γυναικουλίστικα περιοδικά με άρθρα γεμάτα ονόματα από ανθρώπους που δεν ξέρεις, αλλά είναι διάσημοι, γεμάτα brands και λέξεις όπως “chic”, “style” και “trend” που επαναλαμβάνονται σχεδόν σε κάθε παράγραφο. Πήζεις. Φτάνει η ώρα που τα κλείνεις κι έχεις πονοκέφαλο, ημικρανία, πίεση, headache-cocktail, όλα μαζί και καλείσαι να γράψεις. Κάπου εκεί θυμάσαι τη μαμά σου κι εσένα μικρή και σκέφτεσαι «Τι ωραία που θα ήταν να γίνω πάλι η Σίρα και να πετάξω με τον πήγασο πολεμώντας τους κακούς!». 

Ίσως τελικά υποκύψεις στο οικονομικό όφελος και «εκπορνεύσεις», για ακόμη μια φορά, την «πένα» σου. Ίσως πάλι να φορέσεις γαλότσες, μια μπέρτα, να πάρεις ένα πλαστικό καλάμι στο χέρι και να βγεις στο δρόμο φωνάζοντας «Είμαι η Σίρααα!».

image source
image source2 

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ

Η επόμενη δημόσια διαβούλευση για αυτό το θέμα θα γίνει μετά από 200 χρόνια 24 μέρες, 3 ώρες και 29 λεπτά. Πέντε μέρες έμειναν μέχρι να κλείσει, ψηφίστε τις απόψεις που πιστεύετε ότι θα κάνουν διαφορά ή προτείνετε τις δικές σας. Τα δικαιώματα δεν είναι μόνο ανθρώπινα και όποιος έχει αντίθετη άποψη, μπορεί να πάει στη γωνία και να ψοφήσει ησύχως.   

 

Δημόσια Διαβούλευση για το Σχέδιο Νόμου «Για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό»

Το Σχέδιο Νόμου «Για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό» τίθεται σε δημόσια διαβούλευση με στόχο τη συλλογή παρατηρήσεων και σχολίων για τη δημιουργία ενός σύγχρονου και ολοκληρωμένου καθεστώτος προστασίας των ζώων. Η διαδικασία διαβούλευσης θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή 15 Απριλίου 2011.
Μιλένα Αποστολάκη
Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Αθήνα, 31 Μαρτίου 2011

http://www.opengov.gr/ypaat/?p=128

4/10/2010 - Πορεία για τα δικαιώματα των ζώων στην Αθήνα, ίσως η μοναδική ειρηνική πορεία που έφερε αποτελέσματα το 2010 και η μόνη συλλογή υπογραφών που βρήκε κάποια ανταπόκριση. Προηγήθηκαν πολλά χρόνια απελπισίας, εκμετάλλευσης, αιματοχυσίας και αποτρόπαιων εγκλημάτων κατά των ζώων, αλλά και άπειρες κλήσεις, για βοήθεια και αλλαγή και εφαρμογή του νόμου και των ποινών που προβλέπει, συλλογές υπογραφών, διαμαρτυρίες και δουλειά "πεζοδρομίου" από φιλόζωους ή ζωόφιλους. Είναι ένα ψήγμα ελπίδας ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Ένα μικρό βήμα... άντε λοιπόν, κάνε το βήμα, μπες και ψήφισε λέμε! Συμμετοχή λέγεται και είναι μια αρχή.

"Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από τη συμπεριφορά του απέναντι στα ζώα." Μ. Γκάντι
πηγή εικόνας

ΓΙΑ ΑΠΟΡΙΕΣ: ΧΡΕΩΣΗ 1ΕΥΡΩ/ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ

Δεν ξέρω για ποιο λόγο, ίσως να φταίει το φαινομενικά ήρεμο πρόσωπό μου, ίσως πάλι ότι φοράω ροζ κασκόλ, αλλά οι άνθρωποι τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι είμαι ο ψυχολόγος τους. 
 Έρχονται σε μένα για να πουν τον πόνο τους, το πρόβλημά τους, το ποίημα τους… γενικά έρχονται να πουν. Το αστείο είναι ότι δεν έρχονται μόνο οι φίλοι, που πάει στο διάολο έχουν και μια οικειότητα στην τελική, έρχονται και οι άσχετοι. Άνθρωποι στο δρόμο, στο τρένο, γείτονες, ο καφετζής, η καθαρίστρια, περαστικοί, ταξιτζήδες, σπεύδουν να μου πουν το πρόβλημα της ζωής τους.

 Η διαδικασία είναι η εξής συνηθισμένη

1.  Βρίσκει πρόσχημα για να ξεκινήσει να γκρινιάζει.
2. Το “γυρνάει” σε προσωπικό του ζήτημα.
3. Αναπτύσσει το θέμα δυσανασχετώντας.
4. Απορεί με τους άλλους ρωτώντας με αν έχει άδικο ή τι να κάνει…

Κι εδώ θέλω να καταλήξω, στο σημείο που με ρωτάει τη γνώμη μου. Προφανώς δεν ντρέπομαι, τη λέω ανοιχτά, απλά και ξεκάθαρα και τότε αλλάζουν όλα! Γιατί ακόμα κι αν με δυο λόγια του προσφέρω μια πιθανή λύση στο πρόβλημά του, πολύ απλά δεν τη θέλει. Για να ακριβολογώ, δεν θέλει ούτε καν να την ακούσει. 

Γενικά, μην ξεγελιόμαστε, δεν ψάχνει καμία απολύτως λύση. Δεν θέλει να λύσει τίποτα. Θέλει απλά να συνεχίσει να έχει το ίδιο πρόβλημα και να μπορεί να γκρινιάζει για αυτό. Θέλει μόνο να είσαι εκεί και να αναπνέεις, να παριστάνεις ότι τον καταλαβαίνεις, να του πεις ότι έχει δίκιο παρόλο που μπορεί να μην έχει καθόλου, να σου κλαφτεί και να πάει για ύπνο ικανοποιημένος με τη δικαίωσή του. Θέλει να κάνει ανακύκλωση στο πρόβλημά του επ’ αόριστο. 

Και με τον ίδιο τρόπο που απορούν και ρωτάνε εμένα, θα ρωτήσω κι εγώ εσένα, ΜΟΥΑΧΑΧΑ!

Φταίω εγώ τώρα, αν τον επόμενο που θα έρθει να μου «πει», τον πάρει ο διάολος; Όχι πες μου, φταίω;

Άντε καληνύχτα σας τώρα.

  




 image source: http://www.realbollywood.com/news/2010/06/russell-psychiatrist-exgirlfriend.html